Wegańska czekolada z daktyli

Nie jestem weganką. Nie jestem nawet wegetarianką. Choć mam ogromne zakusy. Nie będę wchodzić w szczegóły ani rozpętywać dyskusji za i przeciw wegetarianizmowi, ale uważam, ogólnie mówiąc, że jedzenie mięsa, przynajmniej codziennie, nie jest w porządku. Raz na jakiś czas, od święta - jak najbardziej, jeśli już musimy, ale doceniając to w pełnej rozciągłości, łącznie z procesem powstawania ostatecznego produktu, który mamy na talerzu. A przynajmniej powinniśmy mieć tego pełną świadomość. Na pewno jednak nie będę walczącą, nawracającą fanatyczką, nie obawiajcie się. Myślę, że najlepiej świecić dobrym przykładem.

Zaglądam z ogromną przyjemnością do Jadłonomii. I tam wyhaczyłam fantastyczny i prosty przepis na

CZEKOLADĘ Z DAKTYLI 

Podaję za Jadłonomią:

Składniki:

• 100 g daktyli - u mnie pozbawionych wcześniej pestek
• niepełna 1/4 szklanki mleka roślinnego - u mnie sojowe
• 3 płaskie łyżki kakao
• szczypta soli na czubku noża

Przygotowanie:

Daktyle zalać ciepłą wodą i zostawić na kilka godzin albo na całą noc, im dłużej postoją tym łatwiej będzie je zmiksować. Następnie je odcedzić lekko przyciskając, żeby pozbyć się nadmiaru wody.

Do naczynia blendera włożyć namoczone daktyle, wlać mleko oraz wsypać kakao i sól. Wszystko zmiksować na gładki krem i przełożyć do czystego słoika. 

Wykonanie jest banalnie proste. Najtrudniejszą częścią jest namaczanie, bo trzeba czekać :)

U mnie na razie konsumpcja nastąpiła na chlebie, ale można ten krem, podobnie jak np. Nutellę, wykorzystać na mnóstwo sposobów w deserach, a nawet, jak sugeruje autorka przepisu, dodać do ciepłego mleka parę łyżeczek i mieć pyszne kakauko. Majeczka zjadła kanapeczkę z kremem i dżemem truskawkowym, bardzo jej smakowało.

Krem jest bardzo dobry, ale zastanawiam się, czy nie dałam za dużo kakao, bo jest dość wytrawny. Muszę poeksperymentować. Na pewno powtórzę! 

Spróbujecie?

Uściski,

Magda

Parę nowych nabytków

Przybyło mi parę nowych rzeczy. I nawet je obfotografowałam!

W końcu mam washi tape! Na razie się cieszę, że ją mam, planów szczególnych brak :)

Mam odpał na sznurki i tasiemki... Nic za to nie mogę. Sznureczki już mi się przydały do girlandek z imionami dzieci, a tasiemka do sesji. Ale nawet jak by mi się nie przydały, to są tak piękne, że po prostu miło jest je mieć! Patent z nawijaniem na klamerki retro zgapiłam od Izy z colores des mi alma. Polecam, zajrzyjcie koniecznie!

Papierowe słomki... Mam nadzieję, że jeszcze nie raz znajdą się na moich zdjęciach. Idzie lato, drinki, koktajle, te sprawy :)

Miki wybrał króliczka, a Maja muchomorka. Myślałam, że będzie na odwrót. To lampki, które świecą ładnym, łagodnym światłem, zmieniając kolor. W sam raz na gorszą noc, gdy ciemność nie sprzyja zasypianiu, a wręcz odwrotnie...

Wszystkie cudeńka (oprócz klamerek, słoja, sówki i tasiemki w motyle) kupiłam w sklepie Tiger. Powiem szczerze, że wyniosłabym jeszcze sporo innych rzeczy, ale rozsądek zwyciężył... Często musicie walczyć ze sobą?

Uściski!

Magda

PS. To nie jest post sponsorowany. A szkoda :)

Nie muszę mieć genialnego dziecka. Wolę mieć szczęśliwe.

Jeszcze rok temu moja Majeczka nie była absolutnie zainteresowana literami. Na delikatne próby pokazania jej np. jak napisać imię reagowała dosłownie agresją! Oczywiście odpuściłam, choć w głębi duszy myślałam sobie, że to trochę dziwne... Inne dzieci (tak, wiem, nie należy porównywać) już rozpoznają niektóre literki... Dziś Maja ma ponad 4,5 roku i sama chętnie poznaje świat pisania i czytania. Dopytuje mnie, jak napisać swoje imię i braciszka, jak napisać mama i tata. Piszę jej na karteluszku, a ona coraz sprawniej kopiuje, zapamiętuje, i w końcu sama odtwarza! Niesamowite. Potwierdza się teoria, że nic na siłę. 

Ostatnio ma kompletny odjazd na punkcie rysowania. Kolejny dowód na to, żeby pozwolić dziecku rozwijać się we własnym tempie. Gdy zaczęła chodzić do przedszkola w wieku 3 lat rysowała tylko gryzmoły, żadnych konkretnych kształtów. Potem powolutku pojawiły się serduszka, kwiatki, motylki, słoneczko, potem ludzie, a teraz namiętnie rysuje kotki. A jaka jest z tego dumna! Kochana Mysia. Wczoraj był kolejny krok naprzód - narysowała pieska... I pomyśleć, że pocieszałam się, że nie każde dziecko przecież musi lubić rysować...

Podobnie było z mówieniem. Pierwsze słowo, poza tata i mama (tak, w tej kolejności) powiedziała w wieku 21 miesięcy. Było to słowo "jeszcze". Bardzo długo gadała po swojemu, przecudnie zresztą. Ponieważ było to okres, gdy na okrągło oglądała serial "Pingu" o małym pingwinku, który nie mówił żadnym ludzkim językiem, moja mama wysnuła teorię, że Maja mówi po pingwińsku...:D Fakt, nawet podobne to było. Ja oczywiście już się zastanawiałam, czy wszystko jest w porządku. Ale gdy tylko zaczęła mówić, szybko się rozkręciła. Bardzo szybko także zaczęła mówić głoskę "r", tuż po drugich urodzinach. Do tego stopnia, że zamiast "halo halo" mówiła "haro haro", a zamiast "luli luli" - "ruri ruri"... :DDD

Tak sobie myślę, że nie muszę mieć genialnego dziecka. Wolę mieć szczęśliwe. Nie musi robić wszystkiego pierwsza, najlepiej. Nie warto uczyć dziecka na siłę liczyć czy czytać. Samo przyjdzie. Moja kuzynka nawet jest zdania, że zbyt wczesne nauczanie jest szkodliwe dla dziecka. Bo w klasach 1-3 będzie się nudzić, gdy inne dzieci będą uczyć się alfabetu i podstawowych działań matematycznych. Bez żadnego wysiłku będzie miało doskonałe oceny. A potem przyjdą trudniejsze tematy, a nawyku uczenia się nie będzie... I klops! Klasyczny przypadek "zdolna, ale leniwa". Wszystko w swoim czasie. Dajmy dzieciom być dziećmi. 

A jakie jest Wasze zdanie na ten temat? Uczycie dzieci pisać i czytać, zanim Was o to poproszą?

Uściski,

Magda

Kolejny skandynawski domek wakacyjny

A inwalida ciągle o wojnie... A ja ciągle o domkach letniskowych... :) Pisałam już o jednym TUTAJ, ale znalazłam jeszcze jedno cudo, które chcę Wam pokazać. Oczywiście klimaty skandynawskie, a jakże, ale nie takie oczywiste, bo bardzo kolorowe! Zdjęcia pochodzą  STĄD.

Domek jest żółty, co już jest nie tak często spotykane w Szwecji. Częściej widać czerwono-brązowe. Po lewej widać przeszkloną werandę... Marzenie!

Jest niewielki, ma 30 m2, ale wydaje się być wystarczająco pojemnym. Neutralną bazę wypełniono kolorami w postaci poduch, dywanów i wszelkiej maści tekstyliów.

W kuchni ta sama historia - biała baza i kolorowe dodatki, tu w umiarze. Lampa, butelki. Ważną rolę w domku pełnią rośliny. Najodważniejszym akcentem są kafelki. Powiem szczerze, że gdybym takie zobaczyła w domu, który mam kupić, to pewnie bym chciała w pierwszym odruchu je skuć... Takie retro, babcine, nowoczesność z lat 60. Ale tutaj są po prostu boskie. Duże znaczenie ma abażur, który "gada" z kafelkami.

Kuchenne pierdołki. Jak to jest, że w Szwecji nawet zwykłe plastikowe koszyczki i puszka tuńczyka wyglądają fajnie???

Kolor żółty zdecydowanie rządzi w tym wnętrzu! Jest piękny.

Wspomniana przeszklona weranda, która zapewne służy jako jadalnia w ciepłe dni. Przesiadywałabym tam całymi dniami, z książką i kawką, albo sorbetem owocowym... A dzieci by się same grzecznie bawiły, a obiad sam zrobił... ;)

Ponieważ przestrzeni wewnątrz jest niewiele, przewidziano chatkę-altankę dla gości.