Gra klimatem przypomina Bloodborne, jednak mechanika walki jest zgoła odmienna. Tutaj zamiast szybkich uników, musimy nauczyć się parować ciosy przeciwników w stylu Sekiro. Temu, kto wpadł na pomysł, aby wymieszać te elementy i połączyć je w jedną całość zasługuje na ogromne pochwały, natomiast za pomysłem nie zawsze idzie wykonanie. Tutaj jednak realizacja powyższego pomysłu udała się jak nigdy. Walka jest satysfakcjonująca, bywa wymagająca i zaskakująca. Projekty przeciwników to majstersztyk - od wściekłych, przerośniętych marionetek, po zmutowane maszkary z piekła rodem.

Historia, fabuła w grach jak ta, ma dla mnie drugorzędne znaczenie, natomiast wątek "P" oraz jego stwórcy - Guseppe jest pełen tajemnic i ciekawych zwrotów akcji. Postacie poboczne również mają swoje historie do opowiedzenia, co czyni eksplorację świata ciekawą, a bohaterów tych historii autentycznych.

Gra zdecydowanie godna polecenia i ogrania nie raz, a co najmniej dwa razy, ponieważ za drugim podejściem odkrywamy drugie dno historii.

Moja skromna ocena: 9/10 (lokacje mogłyby być mniej liniowe)

Dodatek strasznie liniowy, warto zagrać jedynie po to, aby poznać dalszy los fabuły z podstawki.

Gothic czy nie Gothic? I tak i nie.

Gramy całkiem nowym bohaterem z wyspy Feshyr. Tak, zgadliście - nie ma imienia. Ma właśnie wziąć ślub, kiedy to jego wioska zostaje wymordowana i spalona. Bohater postanawia się zemścić, więc wyrusza na Arganię. I tak właściwie od tego momentu zaczyna się nasza przygoda.

Z jednej strony są tutaj postaci znane nam z Gothica i odgrywają one kluczową rolę. Nie pozbawiono ich charakteru znanego z poprzednich części, natomiast Robhar III (Bezimienny) jest tutaj nijaki. Ma to podłoże fabularne, natomiast jest go bardzo niewiele w całej rozgrywce, a jeśli już jest to wypowiada kilka kwestii i tyle. Poboczne postaci również mają swoje charakterystyczne sposób wypowiadania się, czy odzywki.

Gameplayowo natomiast jest dużo gorzej. Rozgrywka jest w większości liniowa, pozbawiona otwartego świata. Aby przejść na kolejny obszar czy kolejnej lokacji, musimy wykonać serię questów. Na szczęście niektóre z nich są ciekawe i całkiem pomysłowe, więc wykonywanie ich nie męczy, a czasem potrafi nawet zaskoczyć. System walki jest prosty, ale też satysfakcjonujący, ale do pewnego momentu. W pewnym momencie bowiem, jedyne co mamy do roboty to właśnie walka i tutaj zaczyna to nużyć. Umiejętności rozwijamy w dedykowanym do tego drzewku, co jest minusem zważając na to, że Gothic słynie z nauki u mistrzów czy innych nauczycieli. Pozbawia to Gothicowego feelingu i klimatu.

Nie chcę się tutaj zbytnio rozpisywać, więc jeśli jesteś fanem Gothica, polecam sprawdzić, gdyż jest to nadal całkiem przyjemny erpeg. Nie jest to poziom Gothiców, natomiast ja bawiłem się całkiem nieźle.

PS Koniecznie ograjcie z dodatkiem, bo fabuła podstawki w pewnym momencie się urywa i tak na prawdę nie wiadomo co się potem dzieje.

Moja ogólna ocena: 6/10.

Krótka, przyjemna, dużo akcji, takie call of duty osadzone w czasach dzikiego zachodu. Sporo znajdziek dla liżących ściany. Polecam ;)

Fajna fajna, tylko optymalizacja to jakiś żart