Myślałem że historia w Cyberpunk potrafi dotknąć czegoś w środku człowieka, ale to... to jest inny wymiar opowieści. Inny wymiar interakcji z bohaterami. Inny poziom przeżywania podjętych decyzji. To jest gra, którą pokazujesz osobom mówiącym że gry to dziecinna zabawa, które po sceptycznym podejściu przyznają ci racje, że gra może być sztuką na tym samym poziomie co Remrandt dla malarstwa, Zimmer dla muzyki czy Tolkien dla literatury. To jest gra, która potrafi zmieniać twoje postrzeganie w prawdziwym życiu. Quantiq Dream, wstaje i bije wam brawo. Niesamowite przeżycie.

Jeżeli lubicie survivale w stylu Subnautici, tylko zbyt często brązowiliście spodnie przez lewiatany, to ta gra jest dla was. Świetny crafting i eksploracja, wszystko w spokojnym stylu. Tylko plądrowanie wraków po jakimś czasie robi się nużące. 9,5/10, polecam.

Głęboka, ponadczasowa opowieść opowiadająca o próbie odkupienia głównego bohatera za rzeczy sprzed epidemii. Wspaniała wędrówka przez post-apokaliptyczny świat, z bardzo przyjemną grafiką, muzyką i relacyjnym systemem walki. Na wszechobecne głosy na bardzo słaby port... cóż, wywaleń do pulpitu przez całą grę miałem jeden, a najbardziej irytującym bugiem były błędne tekstury, które znikały po restarcie gry. Dla mnie bardzo mocne 9/10 i czekam na Part II.

Wszystko ładnie, grafika, dźwięki, klimat, no może poza tym że to zupełnie coś innego niż oryginalny RE 3 z czasów pierwszego PlayStation (co można wybaczyć, w końcu to remake, nie remaster) - ale kurde, 5 godzin i gra zaliczona? Za pierwszym podejściem? W grze za prawie 300 zł na premierę? No niefajnie... Kupować tylko na ostrej przecenie.

>Bayonetta mini game on Steam
>Mystery counting down
>All on 1st April

Don't you f**king dare Sega.

156 godzin

156 godzin ogromnego, żyjącego swoim rytmem świata, wypełnionego wszystkim czym powinien się charakteryzować najlepszy otwarty świat w historii gier – ludźmi i zwierzętami żyjącymi swoim rytmem, potworami i skarbami do odkrycia, zagadkami i zadaniami. Świat, który chce się odkrywać w każdej chwili grania.

156 godzin wyjątkowej, doprecyzowanej w każdym calu fabuły. Historia poruszająca praktycznie każde uczucie, od gniewu do wzruszenia. Od obrzydzenia po piękno. Historii, która prawie nigdy nie jest ani biała, ani czarna, gdzie nasze czyny maja wpływ. A całościowo sprawiająca wrażenie, ze czytamy kolejny tom sagi o Wiedźminie, stworzony za najlepszych czasów twórczości Sapkowskiego.

156 godzin wspaniałej, pełnej detali grafiki, która sprawiła że czułem się jakbym grał w średniowiecznej Polsce, dla zmylenia nazwanej Velen. Piękny, wielokrotnie oczarowujący mnie świat – od skąpanych słońcem winnic Toussaint, przez słowiańskie pola i wioski Velen, aż po surowe góry i morza Skelige, przypominających krainy Wikingów. Szczególne uznanie dla twórców za praktycznie brak bugów czy glitchy – a sama gra nie ma wymagań z kosmosu. Pyszny rodzynek w tej optymalizacyjnej kupie gówna, zwanej szumnie grami AAA w 2016 roku.

156 godzin muzyki, którą można słuchać jeszcze bardzo długo – od ponurej muzyki, gdy zwiedzamy spalone wioski i pola bitew rozbrzmiewające tylko krakaniem kruków, po skoczne i wesołe melodie wiecznie radosnego Toussaint. Soundtrack jest ogromny, a dodatki tylko go powiększają.

156 godzin poznawania historii Geralta, Ciri, Yennefer – poznawania dalszych losów Jaskra, Zoltana, a także bycia świadkiem losów Barona, jarla Cracha an Craite i innych. Każda ze swoją własną historią.

156 godzin, które przywracają nadzieję w to, ze jeszcze niektórzy potrafią zrobią grę, przy której większość nowo wydanych gier będzie wyglądała jak żart, gdzie człowiek nie będzie myślał że wyrzucił pieniądze w błoto, ba – po części będzie się czuł zażenowany, ze zapłacił tak mało. Sama gra jest ogromna, z darmowymi DLC dające jakieś pancerze czy nowe questy, a płatne DLC z 40 godzinami gry za 20 Euro... kto dziś tak robi? Krew i Wino to powinien być Wiedźmin 4.

Nie CD Projekt, to ja wam dziękuję za to wszystko – za tyle godzin głębokiej, świetnej rozrywki, która pochłaniało się jak naprawdę świetna książkę. Książkę pełną smaczków, żartów, nawiązań do popkultury. Tytuł, który zapamiętam na bardzo długo, tytuł który stał się już kanonem w świecie gier. Tytuł, który sprawił że po jego zakończeniu poczułem się jednocześnie zadowolony że grałem w coś tak genialnego, jak i parszywie, ze to już koniec. Dzięki wam za wszystko chłopaki, i do zobaczenia przy Cyberpunku 2077.

https://www.youtube.com/watch?v=Wcp7iV42ifI