Ah Frogwares Holmes'lu kekim yine beni tatmin ettin ve saatlerimi yedin...

Sherlock Holmes Chapter One'ı duyurulduğu günden beri bekleyen birisi olarak söyleyebilirim ki gerçekten sizi tatmin edicek bir hikayeye sahip. Sherlock oyunları ile yok denilicek kadar kısa bir geçmişim olduğundan (evet senden bahsediyorum "The Devil's Daughter") bu inceleme direkt oyun odaklı bir inceleme olucak.

Öncelikle oyunla ilgili bir ön bilgilendirme ve bi tık hikaye:
*Oyun İngiliz himayesi altındaki -içerisinde afrikalı mülteciler, osmanlılar ve italyanların bulunduğu- hayali Cordona Adası'nda geçmektedir. Bu ada aynı zamanda Sherlock'un, annesi Violet ve abisi Mycroft ile çocuk dönemlerini geçirdiği evini barındırmaktadır. Sherlock'un annesi vefat ettikten sonra Sherlcok abisi Mycroft ile İngiltere'ye dönmüş ve Sherlock 21 yaşında annesine gerçekten veda edip onu "Hatırlamak" için hayali arkadaşı Jon ile Cordona'ya döner.

*Hikaye (SPOILERS)*
*Sherlock adaya döndüğünde kalması için ayarladığı otelde yaşanan bir hırsılık davasına her ne kadar istemese de dahil olmak ve çözülmesine yardım etmek zorunda kalır. Çok uzun olmayan bir araştırmanın ardından dedektifimiz (oyuncunun vereceği karar ile) suçlu olduğunu düşündüğü kişiyi polise testlim eder ve ertesi gün annesinin mezarına Jon ile birlikte gider. Anılarını annesinin mezarına doğru attığı her adımda teker teker hatırlayan Sherlock ilk başta vazgeçmeye yeltense de Jon'un desteği doğrultusunda anılarından kaçmayarak annesinin mezarına varır. Annesinin mezarını gözden geçirirken zamanında annesine ait olan cep saatinin cilalanmış ve bakımı yapılmış bir halde annesinin mezarının yanına bırakılmış olduğu fark eder. Etrafı inceledikten sonra saati kimin bıraktığı ufak tefek izleri takip ederek bulan Sherlock bu kişinin aslında (bahsetmediğim) otelde resmini çizmek isteyen sanatçı olduğunu görür. Aralarında ufak bir muhabbet döndükten sonra Sherlock bazı şeyler hatırlamaya başlar. Sherlock çocukken yaşadığı evi ve etrafının görüntüsünü hatırlar ve etrafı inceleyerek eski evini bulur. Kapıyı açmayı denediğinde ise Jon ona bu kapının fiziksel bir şekilde değil zihnen açılması gerektiğini ve kapıyı açabilmesi için bilinçaltında blokladığı anılarını hatırlaması gerektiğini anlamasında yardımcı olur. Sherlock abisi ve Jon ile ilgili bir anısını hatırladıktan sonra içeri girmeyi başarır. Evin içinde annesi , abisi, tanımadığı yaşlı bir adam, Jon ve kendisi hakkında eve taşındıkları gün ki anısını hatırlar. Sherlock ne olursa olsun geçmişini hatırlamak için evdeki her bir kapıyı açmayı başarmalı ve geçmişiyle yüzleşmelidir. Fakat bunu anıyı tetiklicek bir şey olmadan yapamiyacağını fark eden genç dedektifimizin Cordona'daki macerası başlar.

*Mekanikler*

-Dedektiflik mekanikleri ve "Zihin Sarayı":
Oyun Dedektiflik mekanikleri yönünde çok yeni bir eklenti getirmemekte ne yazık ki önceki oyunlardaki zanlıları inceleme ve incelemeniz doğrultusunda "sizin" gözlemlerinize dayanarak zanlının kim olduğunu çıkartmak. Bu oyunun doğru yaptığı şey önceki cümlede belirttiğim "sizin" kelimesi eğer bir kişiyi yanlış bi kimlikle mi yoksa doğru bir kimlikle mi çıkarttığınızı oyun size söylememekle birlikte düzgün sonuç çıkartmazsanız bi tık rezil olmanızı sağlıyor (insanlara bakıp çıkartım yapıcak egonuz varsa hataya yer yok :D).
İnceleme mekaniği haricinde etrafi inceleyip ipuçları toplamak ta önceki oyunlardan alışık olduğumuz bir mekanik (ama yine ufak cilalanmış şekilde). Önceki oyunlarda "hayal gücü" ve "dedektif görüşü" adındaki 2 farklı görüş mekaniğini tek bir görüş olarak birleştirip bu görüşteyken peşinde olduğunuz kişinin izini sürmenizi, zamanında bir yerden olan cismi hayal etmenizi hatta sokaktan geçen rastgele kişilerin 3 belirgin özelliğini göstermek gibi (tabi ki hikaye görevlerine dahil kişiler haricinde hepsi rastgele eşleşme) tatlı bir eklentimiz var. Zihin Sarayı hala aynı işlevde ve aynı mekanikte (ipuçlarını belirten cümle ve başlıkları ilgili olup olmadıklarına göre eşleştirip davayı çözmek). Önceki oyunda ki zorla yerleştirilmiş gibi duran laboratuvar mini oyunu, gerçekten düşünmenizi gerektiren kağıt üstü toplama, çıkartma, çarpma, bölme, dönüştürme, eksiltme, arttırma gibi özelliklerin olduğu bir matematik problemine evrilmiş (saçma şekilde derslerinizi andırdığına bakmayın gerçekten keyifli :D).

-Savaş mekanikleri:
Oyunda haydutlarla çatışma seçeneğiniz de var tabi ki. Genelde hikaye üzerinde karşılaşacağınız mini oyunumsu çatışma mekanikleri (rakibin zayıf noktasına veya çevredeki sersemletici objelere vurup sersemletmek ve yanına gibi ufak bir QTE ile etkisiz hale getirmek) can sıkmayan ama basitliği sayesinde eğlenceli olan tarzda. İstediğiniz zaman oyunun haritasındaki her bölgede birer tane bulunan "Haydut Yuvaları" adındaki bölgelere girip istediğiniz kadar savaş mekaniğinin tadını çıkartabilirsiniz.

-Kılık değiştirme:
Yine diğer Sherlock oyunlarında %90 işlevsiz olan kıyafet değiştirme mekaniği. Ne kadar iyidir ki bu oyunda gerçekten işe yarıyor. Yukarıda önceden bahsettiğim üzere Cordona büyük bir ada ve bu ada da her türlü sosyal statü ve farklı kültürden insanlar bulunmakta (serseriler, işçiler, zenginler, askerler/polisler, denizciler vs.) ve doğru kişiden cevap almak için o kişinin sizinle ilgileneceği bir kılıkta konuşmanız gerekiyor. Örneğin serseri kılığında bir polise soru sorarsanız "Bir polis olduğum doğru ama bu senin gibilere cevap vermem gerektiği anlamına gelmiyor" tarzı cevaplar alıp tersleniyorsunuz.

-Jon ile olan ilişkiniz:
Hayali arkadaşınız Jon, Sherlock'un içindeki benliğini temsil ediyor ve araştırmalarınızda çok yanılırsanız, yanlış kılıkta veya yanlış kişiye soru sorarsanız ve çatışmada birisini öldürürseniz ilişkiniz sağlıksız bir hal alıyor (şahsen Jon ile olan ilişkinizin oyuna bir katkısını veya eksikliğini göremedim henüz, muhtemelen Jon oyuncuyu sert bir şekilde teşvik etmek veya Sherlock'un mentalitesini temsil etmek için bu tarz eylemlerde bulunuyor).

-Ve son olarak Davalar:
Oyunumuz yarı açık dünya olduğu için hem ana görevler hem yan görevler hem de ufak sekanslar şeklinde 2-3 dakikayı geçmicek anılardan oluşan basit bir görev şeması var. Her görev arayüzden takip edilebilir ve doğru takip edilmesi gereken ipuçları işaretliyken eylemler gerçekleştirilmeye çalışılmalıdır (bu işinizi kolaylaştırıcak bir şey değil direkt oyunun mekaniği doğru ipucu seçiliyken insanlarla konuşmalı veya ipucu aralamalısınız). Bu mekaniğe ek olarak Jon her ana görevde ve yan görevlerin çoğunda size basit "Meydan Okumalar" yapmakta. Yapması zorunlu olmadığı gibi Jon'la ilişki düzeyini arttıran veya düşüren bir faktör ve yapmaları kimi zaman enteresan şekilde eğlenceli olabiliyor.

*Oyunla ilgili son sözlerim ve ipuçlarım:
-Oyun keyifli olduğu kadar size hiçbir zaman tam olarak ne yapmanız gerektiğini söylemediği için can sıkıcı olabiliyor. Bunun üstesinden gelip davaları rahat halletmenin temel yolu mantıklı düşünmekten geçiyor. Bir gazete haberinden bahsedildiyse ipuçlarından birinde o ipucu seçiliyken gazete arşivini aramayı dene.
-Jon oyunu keyifli ve sarkastik bi hale getiriyor ve karaktere çok olmasa da ufak bir bağlanma yaşıyorsunuz.
-Evinizi satılmış eşyalarını satıcılardan toplayarak eski görkemli haline geri getirebilirsiniz.
-Yan görevleri yapmaktan çekinmeyin Jon'un meydan okunmaları ile güzel bir tat bırakıyorlar.
-Açık dünyada gezinip bölgeleri öğrenmek veya hızlı seyahat noktalarını açmak oyun hızınızı arttırır.
-Oyunu kısa tek davalık 1-2 saatlik seanslarla oynamak oyunundan baymamanızı sağlar.
-DLC'ler (bu yazılmışken Mycroft's Pride DLCsi son çıkan DLC) alınmaya değmez kozmetik odaklı tek davalık eklentiler.
-Oyunun kapağındaki siyah takımı elde edemiyorsunuz :(.

Daha fazla konuyu uzatmadan iyi oyunlar diliyor ve puanımı bırakıyorum,
Oyuna puanım: 85/100.

Ah evet Destiny, 2015te radarıma takılıp yaklaşık 1.5 yıl boyunca hayatımı çalan oyun. "Rise of Iron" expansionının gelmesiyle oyuna veda etmiş ve 2017de çıkmış 2. oyunun demosuna baktıktan ve silah sisteminin rezaletliğini görünce "hayır" diyip oyundan 2 yıl kadar uzak kaldım. Sonra arkadaşlarımdan birisinin steam üzerinden oyunu oynadığını hatırlayarak steamden oyunu almaya karar verdim (bedava olduğunu bilmiyordum o zamanlar). Oyunu kütüphaneme ekledim ve indirdim silah sisteminin değişmesi haricinde gezegen sayısı 2ye katlanmış bi dolu raid ve content gelmişti. Ayrıca 1. yıl expansionları olan Curse of Osiris ve Warmind ücretsiz hale getirilmişti. Ana hikayeyi bitirip hızlıca başlayıp herşeyi yapmak istiyordum fakat oyunu benimle oynayan kimse olmadığını ve ne kadar sıkıldığımı silah olarak neler kasmam nerde neyi yapıcağımı göstericek birisi olmadığı farkedince ve o dönemki psikolojim de pek yerinde olmadığından yaklaşık 24 saat gambit/gambit prime oynayıp %21 Delirium silahına dişlerimi geçirip oyunu kapatmış ve bikaç gün girmedikten sonra da silmiştim. Season of Arrivals'ın sonunda oyuna 3. yıl expasion'ı oalrak "Beyond Light" gelmişti ve bi merak etmiştim ne getirdiler acaba diye. Kuzenimi de ikna edip oyuna tekrarda başladık ilk başta çok dikkatimi çekmemişti fakat sonradan arkadaşımın söylemesiyle gezegenlerin nerdeyse yarsından fazlasının oyundan silindiğini, ücretsiz raid kalmadığını ve season pass almayan birisinin oyunda content namına yapabiliceği hiçbirşey olmadığını gördüm.

Bir yıl kadarlık sürede oyunun suyunu çıkardığımı ve düzgünce size neyin ne olduğunu anlatabiliceğimi düşünüyorum oyüzden...
Hikaye zamanı bitti inceleme zamanı:
-Öncelikle oyuna para vermeden oynamak istiyorsanız yapabiliceğiniz şeyler sınırlı bunlar:
.Ücretsiz Dungeonlara girmek (anlık 1 tane bulunmakta)
.Ücretsiz Raidlere girmek (anlık 1 tane bulunmakta)
.Strike(PvE)/Gambit(PvPvE)/Crucible(PvP) girmek
.Nightfall'lara(Haftalık belirlenen strike zorluk arttıkça ödül artar) girmek
.Gezegenlerde Patrol yapmak (ilk 3 sefer entresan gelebilir sonrasında sıkılmaya başlayabilirsiniz)
.Gezegenlerde materyal toplamak (SIKICI)
.Gezegenlerde boş boş mob öldürmek (Arkadaşlarla sohbet vs ederken oyalanmak için keyifli olabilir :D)

-Ama oyuna para verirseniz erişebiliceğiniz şeyler:
*Sezonlar(3 ayda bir gelen, hikayeyi ilerletme aracı olarak kullanılan ve kendi özel silahı armoru ve aktiviteleri olan eventler):
.Sezon aktivitelerini oynamak
.Sezon silahlarını ve armorunu kasmak
.Sezon Exotic Quest'i (sadece sezon boyu aktif olan bir exotic'i almanız için olan quest)
.Haftalık hikaye görevleri yapmak
*Expansionlar(Her yıl çıkan genişletme paketleri/DLC'ler):
.Expasion'a özel Raid, Dungeon, Exotic, Subclass ve Hikaye erişimi

Oyun mükemmele yakın bir oyunken kend ipini çekerek P2P durumuna soktu kendisini şuan oynar mısınız bilmiyorum fakat ben bu incelemeyi yazarken Beyond Light'ın son aylarındayız "Witch Queen" Expansion'ı çıkmak üzere. Expansionların incelemelerini kendi sayfalarında inceleyeceğim.
Oyuna Puanım:80/100(P2P) Oyuna Puanım:50/100(F2P)

Öncelikle tüm Sword Art Online oyunlarını oynamış birisi olarak söyleyebilirim ki Sword Art Online RE: Hollow Freagment'ın Sword Art Online serisi içinde kendisini en çok Sword Art Online evreninde hissettiren oyun olduğunu düşünüyorum ki oyunun Aincrad'da geçtiği düşünülünce durum normal. Fakat vasat oynanış ve donuk hikaye anlatımı esasında çok güzel bir potansiyel barındırmasına rağmen oyunu kötü kılıyor. Zaten oyunda belli başlı yapabiliceğiniz şeyler var (Her SAO oyunundaki özgür hissettirmeyen açık dünya bu oyun için de geçerli). Bunlar: Boss Raidlerine hazırlanmak, yan görevler yapmak -ki maalesef Boss Raidleri için zorunlu bir şekilde yapmanız gerekenlerden- ve son olarak da animeden aşina olduğumuz(Asuna, Yuuki, Sinon, Leafa, Silica, Lisbeth, Yui, Klein, Agil) ve oyunda yeni eklenen karakterler (Philia ve Strea) ile ilişkilerinizi güçlendirmek (Persona olma çabaları) gibi gibi şeyler. Son olarak hikayeye gelicek olursak:
Aincrad'ın 75. Katında ikonik Kirito ve Heathcliff savaşı Heathcliff'in oyunda ki bir hata sonucu kaybolması ile sonuçsuz kalır. Başka çaresi olmayan Raid ekibi 76. kata giriş yaparlar. Fakat 76. kata bir kez girmeniz demek bir daha alt katlara erişiminizin olmadığı anlamına gelmektedir. Bu sırada Kirito Yanlış bir komut sonucu Hollowed Area adındaki bir bölgeye ışınlanır. Burada kendisine "Hazine Avcısı" diye seslenilmesini istenen Philia adında bir oyuncuyla karşılaşan Kirito er ya da geç Aincradı tamamlamalı ve bu ölüm oyunundan hayatta kalan herkesi kurtarmalıdır. Hikaye kısaca bu ve tek olayı da bu açıkcası Aincradı bitirmek. Ama arada Hollow Area'ya gidip orayı da bitirmeniz gerekiyor ki Philia da ordan kurtulabilsin çünkü oraya erişimi olan tek kişi biziz. Kısaca herkesin merak ettiği "Kirito Kayaba'yı yenmeseydi acaba hikaye ne olurdu?" sorusunu yanıtlar içerikte fakat en başından da dediğim gibi "VASAT" bir oyun, yavaş sword skilleri, çatışmaya girince tek bir rakibe kitlenilmesi, kontrollerin ve animasyonların hantallığı derken oyunu oynama isteğiniz bile kalmayabiliyor bu da oyunu çoğu yönden yetesiz kılıyor. Oyunda Raid ekibinde kaç kişinin olduğu, kaçının öldüğü, Kaçının kaldığı vs gibi dikkat etmeniz gereken noktalar var ama kendilerini yeterince önemli hissettiremiyorlar. Ayrıca oyunun kendisine ait paralel evren diyebiliceğimiz bir hikayesi de var ama orasını da kendiniz oynayıp görün ya da internetten hikaye özetini izleyin. Seriye ilginiz varsa ve hikayesini takip etmek istiyorsanız, oynanışa aldırış etmiyor ve görsel roman okumayı seviyorsanız kesinlike almanızı öneririm ama öyle hızlı oynanışlı Hack&Slash tarzında bir anime oyunu arıyorsanız maalesef yanlış yerdesiniz. Gidin Devil May Cry tarzı bir oyun araştırın (Eski oyunları Final Fantasy'imsi anime görselliğine sahip olduğundan ilginizi çekebilir).

Oyuna puanım: 60/100