💥 TRENDING: Id/anchinpng - Collection

Witcher 3... Oyuna "bi' bakayım nasılmış" diye girip, 100 saat sonra hâlâ mantar toplayıp köylülerin sorunlarını çözerken buluyorsun kendini. Skyrim gibi ama daha karizmatik, Red Dead gibi ama daha çok tılsım var.

Geralt abi tam bir halk adamı: Bir yandan canavar avlıyor, bir yandan insanların boşanma davasına arabuluculuk yapıyor. Atı Roach desen... Tavanlarda geziyor, çatılardan zıplıyor, fizik motoruyla savaşıyor. Aramızda kalsın ama bu oyunun gerçek Witcher’ı bence Roach.

Grafikler hala taş gibi. Müzikler desen zaten Slav hüzünüyle kalbe dokunuyor. Yan görevler bile ana hikâye kalitesinde; bazı yan karakterlere resmen duygusal bağ kuruyorsun. Hatta öyle ki bir görevde “bu adam ölmesin” diye gerçek dua ettiğimi hatırlıyorum. Ve evet, Gwent diye bir kart oyunu var, sonra bağımlısı oluyorsun, sonra oyunun geri kalanını unutuyorsun.

Ama itiraf edeyim: haritayı açınca içim daralıyor. Her yerde "?" işareti. “Şuraya da bi bakayım” derken sabah olmuş.

Sonuç: Witcher 3, oyun değil… hayat tarzı. Geralt’ı özlüyorsun, Triss mi Yennefer mi diye rüyanda tartışıyorsun, sonra gidip bir köyde canavar kesiyorsun. Böyle bir deneyim kolay kolay gelmez.

Puan: 10/10 – Gwent oynamaya diye girdim, büyücüye âşık çıktım.