Pierwszy sezon The Walking Dead, to raczej opowieść niż gra. Opowieść, którą przeżywamy razem z bohaterami, opowieść którą współtworzymy dzięki naszym wyborom, która nie jest nam obojętna.

Plusy

Fabuła
Opowieść ta, to klasyczny motyw apokalipsy zombie, w której nasi bohaterowie muszą się uratować i przeżyć ich inwazję. Nie jest to jednak jakiś tępy slasher zombie, a raczej opowieść o ludziach, o ich problemach, emocjach, strachu, decyzjach… Opowiada o zwykłych ludziach, którym nagle cały świat się załamał i nie potrafią się odnaleźć w nowej sytuacji. Pokazuje jak ludzie się zmieniają w obliczu takiego zagrożenia, jak dotychczas trywialne sprawy stają się problemem, a małe decyzje potrafią mieć tragiczne w skutkach konsekwencje. Co najlepsze - udowadnia nam, że nasze myślenie z czasem też się zmienia i z nurtem historii nasza moralność często jest wystawiana na próbę.

Wybory
Zwykle w grach nie mamy zbyt wiele do powiedzenia, co nieraz spycha nas do roli biernego widza. Ta gra często stawia nas przed wyborem, na który zwykle mamy (bardzo) ograniczony czas. Każdy nasz wybór ma znaczenie i pociąga za sobą konsekwencje, które powodują, że możemy go pożałować. Jednak dzięki temu czujemy, że nie jesteśmy tylko odtwórcą historii, a jej kreatorem. Dzięki temu dla każdego ta opowieść będzie inna, każdy przeżyje ją wg własnego sumienia i kręgosłupa moralnego. Dodatkowo daje to możliwość zagrania ponownie i stworzenia nowej historii.

Quick Time Events
W trakcie rozgrywki wielokrotnie zostaniemy zmuszeni do odegrania jakiejś sceny z użyciem tzw. Quick Time Events. Nie są to trudne sceny, ale potrafią podnieść ciśnienie i czasem wymagają precyzji lub refleksu. Ogólnie jest to miła odmiana, która dodaje smaczku, gdyż przez większość czasu opowieść toczy się powoli. Takie skoki ciśnienia nie dają nam się nudzić ani zapomnieć jak niebezpieczny to jest świat.

Postaci
W mało której grze tak się zżywałem z bohaterami, oraz identyfikowałem z głównym bohaterem jak w tej. Dzięki temu, że poznajemy ich z ludzkiej strony, oraz ich historię, zaczynamy się z nimi zżywać, darzyć ich jakimiś uczuciami (często dosyć skrajnymi), przeżywać ich problemy oraz autentycznie o nich dbać. Dodatkowo pamiętam praktycznie wszystko o nich, co często w grach umyka i zaraz wypada z głowy kto kim był i skąd się tutaj wziął. W tej tak nie jest i każda postać jest ważną częścią układanki.

Grafika, oprawa dźwiękowa
Komiksowa oprawa graficzna w stonowanych kolorach jest bardzo neutralna w odbiorze i jak dla mnie przyjemna dla oka. Animacje są dosyć płynne, a wiele przerywników filmowych powoduje, że mamy wrażenie jakbyśmy oglądali film animowany.
Oprawa dźwiękowa jest na wysokim poziomie, a odpowiednio dobrana muzyka powoduje czasem dreszczyk emocji. Dialogi są świetnie nagrane, słychać autentyczne emocje w głosach postaci, nie są to płaskie i wymuszone wypowiedzi.

Minusy

Sterowanie postacią
Często nasza postać jest “uwalniana” i możemy się swobodnie poruszać w obrębie niewielkiej lokacji, przeszukiwać ją, szukać śladów czy przedmiotów… Gdyby nie fakt, że lokacje te są małe, a rzeczy do obejrzenia zwykle niewiele, to byłaby to bardzo upierdliwa sprawa. Poruszanie się postacią jest bardzo koślawe, lokacje są w pseudo-trójwymiarze więc często nie widać co jest obok czy dalej, nieraz trzeba ślepo próbować czy gdzieś można pójść… Ogólnie nie jestem zadowolony z takiego rozwiązania i wolałbym raczej albo pójście w typowy point-n-click, albo jakiś sensowniejszy trójwymiar. Taka hybryda jest zwyczajnie niewygodna.

Krótka historia
Przejście gry łącznie z dodatkiem zajęło mi niecałe 14h, więc jak na moje oko zdecydowanie za krótko. Spodziewałem się po prostu trochę więcej. Na szczęście było to satysfakcjonujące 14h.

Zbyt krótki czas na podjęcie decyzji
Często jesteśmy zmuszeni błyskawicznie podjąć decyzję, która czasem jest bardzo istotna. Odpowiedzi są zwykle cztery, czasem dosyć długie, więc nieraz miałem problemy z przeczytaniem wszystkich, a co dopiero z zastanowieniem się nad wyborem. Powoduje to sytuacje, w których albo wybieramy pierwsze lepsze, albo w ogóle nie to co chcieliśmy. Sam limit czasowy to świetne rozwiązanie, bo dzięki temu podejmujemy decyzje pod wpływem emocji, ale jakby dodali do każdej decyzji kilka sekund więcej, to by nie zaszkodziło.

Podsumowanie
Summa summarum jest to jedna z najlepszych gier w jakie grałem. Autentycznie poruszająca i wzruszająca, dająca do myślenia nad światem, nad ludźmi, nad tym co mamy i co możemy stracić, nad tym jak MY byśmy się zachowali w danej sytuacji. Grałem po jednym epizodzie naraz i bardziej przypominało mi to interaktywny serial, niźli grę. Serial w który wchodziłem cały i do końca epizodu nie mogłem się oderwać.

Szczerze wszystkim ją polecam, nawet tym którzy nie lubią zombie (sam za nimi nie przepadam), bo warto przeżyć tę historię. Jest to miły powiew świeżości zarówno i w koncepcji, i mechanice, i prowadzeniu historii.

Lucius to gra, w której wcielasz się w syn diabła. Cel jest bardzo prosty: W każdym rozdziale (jest 18), trzeba zabić kogoś w określony sposób. Nie ma wiele do zrobienia w tej posiadłości z wyjątkiem celu, który masz w każdym rozdziale oraz niektórych zajęciach fakultatywnych (być dobrym chłopcem), ale to wciąż zabawa by zbadać każdy zakątek tego gigantycznego miejsca za każdym razem. Głównym problemem w tej grze dla większości ludzi jest to, że nie dostaniesz do wyboru, jak zabić wybranego człowieka. Musisz znaleźć jakieś przedmioty, umieścić je w określonych miejscach, aby osiągnąć swój cel. Morderstwa nie są bardzo trudne, ale nie powiedziałbym, że są one łatwe. Musisz myśleć o wszystkim i słuchać różnych rozmów, wiedzieć gdzie co się znajduje, ponieważ mogą być przydatne do tego morderstwa. Masz również dostęp do notebooka, w którym znajdują się wskazówki, w miarę postępów morderstwa danej osoby. Czasami bardzo trudno jest cokolwiek znaleźć i zrozumieć lecz to dodaje ​​urok Lucjusowi. Nie spiesz się i dużo myśl. Ponadto, jako syn diabła, będziesz miał nadprzyrodzone moce, które pomogą Ci zabijać ludzi bez wykrycia przez innych członków posiadłości. Niestety moce te są ograniczone dla każdej misji, a szkoda bo wtedy by było więcej sposobów na zabicie ludzi. Jeśli lubisz gry grozy, że nie zawsze Ci idą na ręke, spodoba Ci się ta gra.

Gra warta swojej ceny, lepszej kontynuacji klasyku nie można było sobię wyobraźić. Pomijając dobrą grafikę i dodanie kilku nowych typów rozgrywki, mecze turniejowe w których zdobywasz rangi to chyba największy plus z najnowszej odsłony Counter Strike. Dużego plusa można stawić też przy dropie przedmiotów, co jakis czas możesz wylosować przedmiot w rożnych typach rozgrywki. Jesli lubisz mieć wyjątkowy wygląd broni napewno się ucieszysz z wylosowania przedmiotu, jednak jeśli wolisz pieniądze możesz szybko zarobić na nową grę sprzedając zdobyte skórki do broni, skrzynki i karty Steam. CS:GO tworzy wspaniałą społeczność, co jakiś czas wychodzą operacje które po wykupieniu przepustki dają nam szanse na zdobycie nowych broni, zarobek i możliwość grania na nowych mapach, gra posiada też warsztat, a najlepsi użytkownicy dostają nagrodę za swoją pracę. Krótko mówiąc, kupując ten tytuł zyskasz dużo godzin dobrej zabawy każdy znajdzie w tym tytule coś dla siebie, gra co jakiś czas dostaje aktualizacje które udoskonalają jakże udany produkt. Nic dodać nic ująć, można smiało stwierdzić że to najlepsza część z serii Counter Strike.