To The Moon serisini daha önce oynadım ve 3 saatlik bir boşluğum var derseniz, oynayın. Söylemeye dilimizin varmadığını artık apaçık göstermiş bu oyun bize. Bittiğinde zarıl zarıl ağlarken ekrana bakakalıp esc'ye basamayacaksınız.

Hayatınızda her şey ♥♥♥ gibi gidiyorsa ve gerçekten çok çok çok mutsuzsanız bu oyunu muhakkak oynayın. Ama öz hakiki mutsuzluk ve boşluktan bahsediyorum. Bu ♥♥♥ gibi oyunun ♥♥♥ gibi olan ana karakterinin bana hissettirdiklerini hissedebileceğim başka bir oyun olacağını sanmıyorum. Benim de disko zamanım geçmiş herhalde. Yine de sunrise parabellum* deyip işe güce gidiyoruz ne bileyim.

-Aliens
-Emotional instability
-Nuclear holocaust
-Llamas
-Amnesia
-Stephanie
10/10 '' Applause ''

Oyunların birbiriyle bağlantısı o kadar iyi ki... O kağıttan uçağın bizleri daha hangi hikayelere götüreceğini görmeyi iple çekiyorum

Motion sickness yaşayanlar bu oyunu almak için bir kez daha düşünsün. Çünkü genel olarak karanlık ortamlarda ilerlemeye çalıştığımızdan dark vision denen ve görüntüyü negatif renklere çeviren bir yeteneği mecburen bolca kullanmanız gerekiyor. Hem bu yeteneği kullanayım, hem halatlarda sallanıp tarzancılık yapayım derseniz mide bulantısı ve baş dönmesi yaşayabilirsiniz.
Bunun haricinde ben atmosferi biraz Skyrim'e benzettim, ilk başlarda güzel bir oynanış ve hikaye vaat ediyor ancak daha sonraları ne yazık ki monotonlaşıyor. Bu nedenle doyurucu bir deneyim sunamayan Dark Messiah yerine başka oyunlara şans vermenizi tavsiye ederim ¯\_(ツ)_/¯

Evet zor ve hantal ama kil kullanılarak yapımı yaklaşık 7 yıl süren bir oyundan bahsediyoruz.
Benzerini bulamayacağınız bu eşsiz deneyimi yalnızca türü seven sabırlı kişilere öneririm.