Sprawdzam ekwipunek - przecena 66% na Book of Demons dla posiadaczy świetnego Darkest Dungeon. Stwierdziłem, że obczaję gierkę. Nie żałuję.

Zacznijmy od początku. Co to w ogóle jest? Ano Diablo z systemem kart i w genialnej, papierowej oprawie graficznej.

Zaczynamy jako Wojownik - ataki wykonujemy z bliska, co może być troszkę irytujące, ale im więcej kart zdobywamy, tym gra się przyjemniej (ale nie łatwiej ;)). W późniejszym czasie zdobywamy Łotrzycę i Maga, którzy różnią się zupełnie od początkowej klasy i oferują kompletnie inne style gry, przez co Book of Demons nie nudzi się za szybko.

Pierwsze lochy są proste i przyjemne, szczególnie jeśli posiadamy jakieś karty legendarne. Jednak w miarę postępu w grze, pojawiają się trudniejsi przeciwnicy i gra w Piekle staje się naprawdę wymagająca (szczególnie Dia... Arcydemon, nie zapomnę tej sieki :D). Oczywiście nie jest to aż tak wymagająca gra jak Darkest Dungeon.

System kart jest przyjemny i zbalansowany, co mnie bardzo cieszy. Najlepiej mi się grało z dwoma potkami (legendarny na HP i magiczna odtrutka) oraz artefaktami na reszcie slotów. Nie używałem zaklęć, bo po prostu za nimi nie przepadałem.

Podsumowanie:
+ system kart
+ oprawa graficzna
+ różnorodność klas
+ poziom trudności
+ masa nawiązań do Diablo (Stay and listen for awhile <3 )

- soundtrack, mam wrażenie, że mocno odstaje od reszty, ale można przymknąć na to oko :))

Ocena - 8.5/10

Umówmy się, kto nie zna legendarnej serii już skradanek "Thief"? Wydaje mi się, że nie ma nikogo takiego. Wielu z nas zapewne tęskni za takim przywiązaniem do budowy poziomów czy świetnej mechaniki skradania i dokonywania zabójstw lub eliminacji. Na szczęście na ratunek przychodzi "Dishonored" od studia Arkane Studios, które jest duchowym spadkobiercą wspomnianego wcześniej "Thiefa".


Zwykły dzień w Dunwall zamienia się w koszmar cesarskiego obrońcy. Na jego oczach dokonuje się morderstwo jego cesarzowej Jessamine Kaldwin, a mało tego - zostaje w to morderstwo wrobiony przez spiskowców. Na szczęście głównemu bohaterowi, Corvo Attano, udaje się uciec z więzienia i rozpoczyna personalną wendettę przeciwko zabójcom cesarzowej. Tylko do niego należy decyzja, czy zrobi to w sposób krwawy i makabryczny, czy może wręcz przeciwnie - bez żadnych ofiar, nie pokazując wrogom i przenikając przez wszelkie zabezpieczenia oraz patrole niczym duch. Fabuła jest miejscami bardzo kliszowa, a nawet sztampowa, ale przyznam szczerze, że to nie przeszkadza, głównie ze względu na fakt licznych zwrotów akcji i perypetii głównego bohatera. Tak naprawdę do końca gry nie jesteśmy pewni losu Corvo i córki cesarzowej, Emily. Historia pasuje do wykreowanego świata i do rozgrywki, a to, moim zdaniem, jest najważniejsze.


Wykreowany świat jest bardzo autentyczny i żywy, przez świetne zachowania bohaterów niezależnych na poczynania głównego bohatera. W zależności od tego, jak krwawy jest Corvo, świat może stawać się bardziej cyniczny lub bardziej optymistyczny. Tak samo postacie - mogą być one negatywnie nastawione do bohatera lub przyjaźnie. Gracz czuje, że ma wpływ na przedstawiony świat i czuje, że gra nie ignoruje jego poczynań. Sam klimat, jak i zarówno wygląd oraz projekt świata, jest po prostu genialny. Mamy tutaj do czynienia z czystym steampunkiem (z małą dozą magii), co przywodzi na myśl taki hit, jak "BioShock", co nie jest mylne, a wręcz przeciwne - bardzo trafne, ponieważ autorzy nawet nie kryją się z inspiracjami z tejże produkcji. Grafika jest ponadczasowa - komiksowa stylistyka działa na plus tej produkcji, ponieważ ciężko jest jej się... zestarzeć, przez co nawet teraz, 10 lat po premierze, gra nie odrzuca swoją kreacją świata i oprawą audiowizualną.


Muzyka jest po prostu genialna - wpada w pamięć, pasuje do otoczenia i do klimatu. Przerobiona wersja "Drunken sailor" jest arcyklimatyczna i mroczna, co daje nam zarys świata, a wszelkie ambienty czy stali, kroków i Serca (przedmiotu używanego w grze) działają genialnie i często potrafią gracza na chwilę zatrzymać w miejscu, żeby właśnie tych wszystkich dźwięków i muzyki posłuchał i doświadczył. A i nie mogę zapomnieć o genialnym utworze braci Licht "Honor for All", który słyszymy podczas napisów końcowych i potrafi niesamowicie wzruszyć gracza jego poczynaniami w tym wspaniałym świecie.


Trzeba to zaznaczyć na samym początku - gameplay jest świetny. Mechanika skradania, jest zrobiona genialnie, poziomy są zbudowane tak, aby gracz miał kilka (nie jeden, nie dwa, a często pięć czy dziesięć) sposobów na przejście poziomów wykorzystując swoje otoczenie, umiejętności magiczne i stal czy kuszę albo pistolet. Zabójstwa są satysfakcjonujące, tak samo jak i ogłuszenia wrogów i chowanie ich w koszach na śmieci, aby przeciwnicy ich nie znaleźli. Moce Odmieńca (które można odrzucić i grać bez nich) kompletnie odmieniają gameplay i pozwalają na stosowanie wielu nowych rozwiązań. Do wyboru mamy teleportację na krótką odległość, zatrzymanie czasu czy odrzut przeciwników podobny do Aarda z serii "Wiedźmin". Działają one świetnie, gracz czuje ich potęgę i są satysfakcjonujące.


Oczywiście nie ma gier bez wady. Te także nie ominęły tego tytułu. Przede wszystkim walka wręcz - jest po prostu drętwa i nieciekawa, ale z drugiej strony raczej nie tego oczekują od nas twórcy tej gry, więc można to niejako wytłumaczyć. Zresztą, takie rozwiązanie odbiera jakikolwiek fun z ogrywania "Dishonored". Wadą jest również zachowanie oraz AI przeciwników, które jest po prostu głupie i miejscami absurdalne. Występują również bugi związane z ragdollami czy z dźwiękiem albo z naliczaniem zabójstw po misji (często po czysto pacyfistycznym podejściu miałem jakieś jedno zabójstwo znikąd i musiałem powtarzać poziom od nowa).


Reasumując, gra jest wybitnie dobra, pomimo kilku swoich wad, które bardzo łatwo wybaczyć, bo stanowią zdecydowaną mniejszość w stosunku do jakości całego produktu. Zdecydowanie polecam każdemu zapoznanie się z tą produkcją, bo jest naprawdę niemałą perełką na rynku gier wideo. Ode mnie solidne 10/10 .

DOBRE POMARAŃCZOwee