🔒 EXCLUSIVE: Profiles/ - Uncensored 2025

Lies of P, yalnızca bir soulslike değil; vicdanın, yalanın ve insan olma arzusunun karanlık bir alegorisi. Carlo Collodi’nin masum masalını alıp, onu gotik bir kabusa dönüştüren oyun; oyuncuyu kılıçtan çok seçimlerle yaralıyor.
Krat şehri, bir sahne gibi kurulmuş: kuklalar oynuyor, ama ipleri tutan kim? Mekanik bedenlerin arasında dolaşırken, her sokak bir sır, her fısıltı yarım kalmış bir yemin gibi. Oyunun estetiği steampunk ile Viktoryen melankoliyi kusursuz bir dengeyle harmanlıyor; mimari, müzik ve ışık kullanımı adeta bilinçaltına hitap ediyor. Burada hiçbir detay rastgele değil—her sembol, her saat dişlisi daha büyük bir düzenin parçası. Savaş sistemi tanıdık ama rafine. Guard ve parry mekanikleri yalnızca refleks değil, disiplin istiyor; tıpkı bir inisiyasyon ritüeli gibi. Silah birleştirme sistemi ise oyuncuya “yaratıcı özgürlük” değil, “sorumluluk” veriyor: Yaptığın her tercih, seni sen yapıyor. Tıpkı yalan söylediğinde olduğu gibi. Asıl güç ise anlatıda saklı. Oyunun yalan söyleme mekaniği, basit bir ahlak sistemi olmaktan çok uzak. Burada doğru ile yanlış değil, insan ile araç arasındaki çizgi sorgulanıyor. Yalan söyledikçe mekanik bir kukla mı oluyorsun, yoksa ruh mu kazanıyorsun? Bu çelişki, oyunun kalbine kazınmış bir sembol gibi. Lies of P, sabır isteyen, dikkat isteyen ve en önemlisi hissetmek isteyen bir oyun. Sana cevaplar vermiyor; seni sorularla baş başa bırakıyor. Perde kapandığında geriye kalan şey zafer değil, bir farkındalık: İnsan olmak, her zaman gerçeği söylemek midir?
Ve belki de en büyük yalan, bunu bildiğimizi sanmamızdır.