Mart bedankt!

Mart Smeets.
Als klein meisje keek ik graag naar het schaatsen. En daarbij genoot ik vooral van het commentaar en de interviews van een man gekleed in een Noorse trui: Mart Smeets. Een man die vragen zo scherp kon stellen op zo een aardige manier, dat sporters zich toch lieten verleiden tot een eerlijk antwoord. Maar vooral iemand die kon spelen met taal op een manier die mij zeer fascineerde.


Mart in gesprek met Erben Wennemars tijdens Studio Olympia als vooruitblik op de Basketbal finale - foto: NPO

Toen kwam de Tour de France. Papa maakte een poule waar wij allemaal aan meededen waardoor het kijken naar de Tour spannend werd. Ik ging over tot het maken van een nieuwsbrief met het wel en wee van onze poule. Maar tijdens het kijken werd mijn aandacht getrokken naar het commentaar van Mart. Hij stak niet onder stoelen of banken wat hij vond van een etappe, maar kon met zijn woordschilderijen de rit zeer enerverend en mooi. Ik raakte zo geïnspireerd van zijn taalkunsten en beeldspraak dat ik een competitietje opzette voor degene die de mooiste Uitspraak van Mart zou kunnen vangen per etappe. Ik genoot met volle teugen.

Nu zit ik te kijken naar de Basketbal finale bij Rio 2016 en geniet wederom van de Uitspraken van Mart. Jammer dat dit de laatste wedstrijd is die hij zal verslaan voor de NOS/NPO1 of Studio Sport.

Mart bedankt voor alle mooie uitspraken. Je rake beeldspraak en prachtige zinsneden maakten van wedstrijden, evenementen of tafelgesprekken een feest om naar te luisteren en kijken. Een inspiratie voor schrijvers en journalisten – en ook zeker voor mij.

44 jaar Mart in 3 minuten, een eerbetoon, met interview bij de Wereld Draait Door


Of zonder interview op het liveblog van de NOS: 44 jaar Mart Smeets in 3 minuten

Foto van de Maand Juli 2015

Hallo augustus! Wat heb je fijn weer met je mee gebracht! Ik ben deze maand heerlijk relaxed begonnen, maar weet dat er snel weer een bulk werk op me ligt te wachten. Daarom kijk ik maar eens even snel terug op juli. Ja, zoals ik in de vorige Foto van de Maand al schreef was juli een zeer drukke maand. We hadden de Tour de France in Utereg me stadsie, een hittegolf (en wat regenbuien en zomerstormen) en toch ook nog wat leuke uitjes – onder andere voor Writing Berries (zie link onder de foto). En daarnaast heb ik een bak werk verzet waar je u tegen mag zeggen. Jaja… juli was een drukke maand. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

2 juli: saampies slaapie waapie doen


3 juli: HEATWAVE! Sammie vindt verkoeling bij de ventilator


4 juli: Op naar de Tour de France, de mannen gaan uiteraard op de fiets


5 juli: Nog een etappe door Utreg met als grote trots: NIJNTJE!


Tour de France 2015:
Puur genieten

7 juli: Koekie in de Kofferbak – Hallo Jumbo


9 juli: Opening van het vernieuwde Dierenwijck in Plaswijckpark


Feest in Plaswijckpark:
Dierenwijck fase 1 is geopend

12 juli: Even genieten in DierenPark Amersfoort


15 juli: Na zonneschijn komt ook wel eens regen… nietwaar duifjes


16 juli: Ploon & Sammie samen op een bankje


19 juli: Helpende hond…?!


21 juli: Hieperdepiep Hoera! Ploon is 80 jaar. Dus even genieten in DierenPark Amersfoort van een spetterende Kyan


31 juli: na al het werk reláááááx… in ZooParc Overloon

Tour de France 2015: puur genieten

Puur genieten. Ondanks drukte met deadlines en werk. Ondanks dat ik de afgelopen week in de lappenmand zit met kippenkoorts. Ondanks regen of zonneschijn: ik heb drie weken lang genoten van le Tour de France. Het begon al geweldig in mijn eigen stadsie waor. De Grand Départ bleek een feestweek in de binnenstad met een imposante tijdrit die ik uiteindelijk op tv heb gekeken. Met de tranen in mijn ogen als de Dom weer voorbij kwam. Of ons Ouwe Grachie. Kippenvel bij de beelden van dag twee toen de helden van de Tour onder de Dom door fietsten en even moesten wachten tot het Utrechtse volkslied was gezongen op het Domplein. Deze beelden heb ik pas later terug gezien, want op 5 juli stond ik tegenover het winkelcentrum op het kruispunt van de Einsteindreef en de Brailledreef, met mijn Zwembad De Kwakel achter me. Want de Tour in mijn stad? Daar moest ik bij zijn!

Voorbereidingen
Omdat je de Tour echt moet vieren, vergde dit uiteraard wat voorbereidingen. Tijdens mijn vakantie in Texel was ik al begonnen met een gele trui voor Koekiemonster (hey, als je het doet… dan moet hij mee doen natuurlijk). Het maken van zo een truitje kost niet eens zoveel tijd: het knippen en afspelden was ik langer mee bezig dan het uiteindelijk in elkaar zetten. En het is een knapperd geworden of niet?
Daarnaast wilde ik ook graag iets met de Tour de France doen op mijn andere blog (je weet wel, Writing Berries). En funicure was daarom zo verzonnen: de Tour geeft inspiratie genoeg. Dus met mooi gelakte nagels (waar ik veel leuke reacties op heb gehad) en een Koekie in het geel gingen we 5 juli naar ‘onze’ stek.



Tour de France
Funicure

NIJNTJE!
Wie aan Utrecht denkt, denkt niet alleen aan de Dom en de Gracht, maar ook aan Nijntje. Nijntje Pluis is dit jaar 60 jaar oud geworden en mocht natuurlijk niet ontbreken in de Tour de France. Bij verschillende pop-up stores in de stad kon je leuke Nijntje merchandise kopen. Nu had ik al een Nijn in het geel en met de bolletjestrui, maar ja, ik wilde graag alle vier de Nijntjes. Gelukkig kon mijn broer de groene en de Utrecht-tour trui Nijntjes nog voor me op de kop tikken en had ik mijn Nijntjes compleet.

Hysterie van de Reclame karavaan
Als je naar het wielrennen gaat dan moet je dit gewoon een keer hebben meegemaakt: de hysterie van de Reclame karavaan. Bij de Giro d’Italia (toen deze een aantal jaar geleden ook in Utrecht en omgeving startte) was dit vele malen minder. Maar bij de Tour de France weet je gewoon niet waar je kijken moet. Natuurlijk opende de karavaan in Utrecht met vier wagens met daarop… juist… NIJNTJE! Kijk, dat wilde ik natuurlijk zien. Vier grote Nijntjes in Tour-truien die gewoon door Utrecht en tijdens de tweede etappe door het Groene Hart naar Neeltje Jans zouden rijden. Helaas gingen ze niet mee naar Frankrijk. Maar wat een avontuur, voor een klein konijntje. Vervolgens zag ik mensen op schommels, grote Tessière pompen, prachtige wagens van de Carrefour, geweldige fietsende kippen, de DHL kwam voorbij, auto’s vol Haribo, Mickey Mouse en zijn vriendjes en nog heel veel meer. Je weet niet wat je meemaakt!




Zoef zoef Froome…
En toen was het wachten op de helden van de Tour. Op Dumoulin en Sagan, op Froome en Gesink, Mollema en Quintana, Poels en Contador… en al die andere mannen die nog een helse drie weken tegemoet gingen. Wachten duurde bij ons niet lang, want we hadden er een gezellig muziekje bij en een zanger die een heerlijk nieuw Utrechts lied ten gehore bracht. Je staat toch wel te stuiteren en dan ineens… ineens komt die rode wagen van Prudhomme voorbij. En daarachter een kopgroepje. En dan het peleton. En dan… is het voorbij. Maar dat gevoel… dat blijft mij altijd bij. Wij waren bij de Tour. De Tour de France die daarna zo geweldig werd. Met ijzingwekkende afdalingen, afgrijselijke valpartijen, snelle sprinters, echte bergbeklimmers… en één man in het geel die vanmiddag hand in hand juichend met zijn team over de streep kwam. Want, zo zei Christopher Froome zelf, zonder zijn ploeg had hij het nooit gered.



Bedankt jongens voor drie weken spektakel. En wat fijn dat het in Utreg me stadsie zo een groot feest is geweest!

Slakkengang...

De slakken waren sneller in de tour etappe van vandaag... zoals dit shot maar eens bewijst (gemaakt van www.nos.nl/tour)

Stapje voor stapje

Tour de France

Bericht van Volkskrant.nl

Elke keer een stapje dichter bij een ritzege

TOULOUSE - In Marseille werd hij dinsdag derde, gisteren in Toulouse tweede, Bram de Groot begint zo langzamerhand goede zaken te doen in het rijkbeloonde klassement (100 duizend euro voor de winnaar) dat is opgemaakt over de zes Toursteden van 1903. Zo lonkt er - dankzij het eeuwfeest van de Ronde - toch nog een extraatje voor de dit jaar zwaar op de proef gestelde Rabo-ploeg.

Niet dat de 28-jarige Noord-Hollander donderdag in Toulouse stond te stralen van geluk, want ook De Groot huldigt het principe dat de tweede plaats helemaal niets waard is. 'Je bent bij het wielrennen al gauw de verliezer. Er staan er vandaag 171 aan de start, 170 verliezen.'

Drie, twee, binnenkort dus één, sprak De Groot zichzelf moed in nadat hij in de elfde etappe alleen de Spanjaard Juan Antonio Flecha voorrang had moeten verlenen. Zijn woorden over aftellen werden in elk geval in een passende ambiance uitgesproken: Toulouse is Frankrijks ruimtevaartstad. Volgende week donderdag, wanneer Bordeaux de finishplaats is, moet het dan maar wél lukken, sprak De Groot met zichzelf af.

Het kiezen voor de juiste, beslissende ontsnapping is in de wielersport vaak een aaneenschakeling van toevalligheden. Tenzij een renner, zoals De Groot gisteren naar eigen zeggen deed, zo ongeveer bij elke aanvalsactie onmiddellijk reageert. Tientallen keren kwam hij in de hectische openingsfase van de etappe uit het zadel en sprong hij mee, 'want eentje zal er toch wel de goede zijn?'

Tactische opzetjes zijn allemaal leuk en aardig in het wielrennen, maar in een vlakke etappe als die tussen Narbonne en Toulouse spelen factoren als geluk en toeval een grote rol. Dat er op zo'n dag als gisteren (rustdag geweest, korte etappe, de Pyreneeën naken) veel zal worden aangevallen weet iedere renner, de vraag is wanneer het peloton het welletjes vindt met reageren. Met De Groot zelf was Stuart O'Grady gisteren een van de meest aanvalslustigen.

De Australiër woont in de buurt van de finishplaats, het is een 'weetje' waarmee concurrenten vaak rekening houden. 'Maar je moet het niet ingewikkelder maken dan het is,' zei De Groot over het feit dat hij deze Tour tweemaal deel uitmaakte van de beslissende ontsnapping. 'Je moet de benen hebben én je moet geluk hebben.'

Het achttal kreeg na 57 kilometer, pal voor de eerste tussensprint (ook een factor van belang: vinden de ploegen die voor de groene trui rijden het wel best?), uiteindelijk het fiat van het peloton. Maar twee Nederlanders, die samen snode plannen hadden gesmeed voor een vlucht, behoorden er niet bij: Servais Knaven en Leon van Bon. Die laatste had snel in de gaten dat een moment van onachtzaamheid beslissend kon zijn. Acht renners uit acht verschillende ploegen kregen even de ruimte toen Van Bon alsnog probeerde zich bij hen aan te sluiten.

Tevergeefs, zo bleek, want het groepje aanvallers werkte voorbeeldig samen. De Groot: 'Je gaat eerst hard rijden, daarna zie je wel wie je tegenstanders allemaal zijn en wie er wel of niet fris bij zit.'

Zo kansloos als De Groot zich in de ontsnapping van dinsdag naar Marseille wist (hij had toen last van de gevolgen van een valpartij en er zaten bovendien teveel sprinters in die vluchtgroep), zo kansrijk achtte hij zichzelf gisteren. In de slotfase leek hij het ook slim te spelen. Krachten sparend voor een demarrage liet hij zich zelden op kop van het groepje zien. 'Dat werd geaccepteerd. Iedereen dacht een kans te hebben.'

De zijne bleek echter verspeeld toen de Spanjaard Juan Antonio Flecha op veertien kilometer van de finish voor de derde maal voor een solo koos en er even werd geaarzeld in de groep. Te laat zette de Nederlander alsnog de achtervolging in, in gezelschap van Flecha's landgenoot Nozal. 'Dat steeds weer meespringen in de beginfase van de etappe heeft me toch teveel energie gekost.'

Dat De Groot zo ongeveer als enige Rabo-renner bijna vanaf de start permanent actief was verbaasde hem. 'Afgesproken was dat Hunter, Wielinga, Wauters en ik met elke aanvalsactie zouden meespringen. Ik heb alleen Wauters een paar keer gezien.'

En toch gaat het in deze Tour de France nog een keertje lukken, kondigde De Groot nieuwe aanvalsplannen aan. In zijn eerste vier jaren als professional won hij nooit wat, dit jaar was het plotseling twee keer prijs. 'Als je eenmaal weet wat winnen is, doet net niet-winnen eigenlijk nog meer pijn.'

Commentaar:
Zet hem op, Bram! Je kan het! De volgende rit is van jou.

Rosbief...

Erg

Het ergste van de Tour de France?
Valpartijen!

Zo was er een megavalpartij in de eerste etappe (de dag na de proloog), en werden vele ploegen geteisterd met verloren leden. Zo was de Rabobank Ploeg meteen zijn kopman Levi Leipheimer kwijt en nog een renner Marc Lotz, waardoor Michael Boogerd nu een 'kopman' is en ze met heel veel moeite de ploegentijdrit moesten rijden, om met zeker vijf man over de streep te komen.

Gisteren tijdens de etappe naar Gap was er weer zo'n vreselijke valpartij: Jesoba Beloki (ONCE) gleed uit over het gesmolten asfalt en bleef liggen, waar Lance
Armstrong (US POSTAL) zeer van profiteerde, omdat hij nu zijn directe concurrent kwijt is.

Althans: Aleksandr Vinoukorov. Dit seizoen won hij al Parijs - Nice, de Amstel Gold Race en de Ronde van Zwitserland. Hij finishte met iets meer dan een halve minuut voorsprong op de groep van Armstrong in Gap. Hiermee steeg hij naar de tweede plaats van het algemeen klassement, op 21 seconden van Armstrong.

Mooiste moment van de dag? Een in tranen zijnde Aleskandr die een interview gaf vol blijdschap en een uitgeputte Michael Boogerd (RABOBANK) die commentaar
gaf over het wegdek. Maar ook Erik Dekker (Commentaar) die zich in moest houden om te zeggen dat Armstrong uitgeput zou raken, wanneer de andere ploegen steeds zouden demarreren. In plaats daarvan verbeterde hij
zich steeds en zei: 'De ploeg raakt dan uitgeput.'

Fietsuh!

100 jaar Tour de France

Het is 100 jaar Tour de France...
Het zijn prachtige dagen op de fiets...
Het is prachtig weer, met ronddraaiende benen...
Prachtige gevechten om die felbegeerde gele trui...

Alleen... MOEST Mart er nu werkelijk mee stoppen (okay hij heeft tot nu toe de proloog en Alpe d'Huez verslagen) en ons hulpeloos overlaten aan Herbert Dijkstra???