The Voice of Hind Rajab

Al van de eerste keer dat Ine over de film "The Voice of Hind Rajab" hoorde, toen die werd voorgesteld op het Filmfestival van Venetië 2025, wilde Ine er heen. Het was wachten tot de film deze week in de zalen kwam... en gisterochtend zaten we om 11u klaar in filmzaal Pathé (vroeger Euroscoop) in Genk C-Mine.

Het verhaal van de film:
Op 29 januari 2024 vlucht een familie in hun auto Gaza-stad uit tijdens de Israëlische invasie van de Gazastrook. Vrijwilligers van de Internationale Rode Kruis- en Rode Halve Maanbeweging ontvangen een noodoproep: Eerst spreken ze de Palestijnse Layan, die met haar nichtje Hind Rajab een eerste aanval op hun auto overleefde. Als Layan bij weer een volgende aanval gedood wordt, neemt de vijfjarige Hind de telefoon op. Hind praat gedurende drie uur met de hulpverleners die hulp voor haar proberen te regelen. Dat moet via het Internationale Rode kruis ofwel de Israëlische overheid die een vrijgeleide moeten vragen aan het Israëlisch defensieleger. De twee ambulanciers die haar uiteindelijk te hulp kunnen komen, worden onderweg, met zwaailichten aan, gebombardeerd door het leger. Even later wordt definitief het contact met Hind verbroken. 

Ná de gebeurtenis waarover de film gaat, beweerde Israël dat er geen troepen in de buurt aanwezig waren geweest en ontkende het de aanval te hebben uitgevoerd. Dit werd echter ontkracht door onderzoeken van The Washington Post en Sky News, die zich baseerden op satellietbeelden en visueel bewijs. Hieruit bleek dat er inderdaad een aantal Israëlische tanks aanwezig waren en dat één ervan waarschijnlijk 335 kogels had afgevuurd op de auto waarin Hind en haar familie zaten. De tankbestuurders hadden kunnen zien dat er burgers, waaronder kinderen, in de auto zaten. Uit het onderzoek van Forensic Architecture bleek verder dat een Israëlische tank waarschijnlijk ook de ambulance had aangevallen die het meisje ter hulp wilde komen. Pas op 10 februari '24 was het veilig genoeg om het gebied in te gaan en werden Hind, haar familie en de twee ambulanciers dood teruggevonden in kapotgeschoten wrakken. Hind haar grootvader vertelde later aan verslaggevers dat Hind gewond was geweest aan haar rug, hand en voet. 

De échte stem van de kleine Hind en ook die van de mensen van het callcenter van de Rode Halve Maan van de geluidsopnames van die dag worden in de film gebruikt, vandaar ook de titel van de film "de stem van Hind Rajab". De rest is nagespeeld en brengt het verhaal van de hulpverleners. Op het einde komt de moeder van Hind ook aan het woord en worden beelden getoond van toen ze de ambulance en de auto vonden. 

De film was, zoals verwacht, heel erg aangrijpend... door de echte geluidsopnames met Hind kwam haar hulpeloosheid en angst duidelijk over, maar vooral de grote machteloosheid van de hulpverleners en de frustraties die zij voelden door hoe een eenvoudige ambulance voor Gaza geregeld moet worden, maakte grote indruk op ons... Beiden waren we na de film best lang sprakeloos en Ine was letterlijk misselijk geworden van de film...

De trailer:

Hind en haar familie waren op de vlucht. Ze vormden geen enkel gevaar. De ambulanciers deden hun job en zouden, volgens internationale oorlogsregels, beschermd moeten zijn tijdens het uitvoeren van hun job, ze zouden zelfs vrije doorgang moeten gekregen hebben omdat alle voorschriften hiervoor nagekomen waren...

Dit was een bewuste en pure afslachting van onschuldige burgers en hulpverleners... waaraan de Israëli zich veelvuldig schuldig hebben gemaakt... een genocide, een etnische zuivering... On-ge-loof-lijk dat mensen achter hen blijven staan! 

In eerste instantie werd geen partij gevonden om The Voice of Hind Rajab in de Verenigde Staten uit te brengen... wegens té controversieel... Ondertussen is een kleine distributeur bereid.

KITT terug?

Blijkbaar zijn er plannen om een nieuwe film over Knight Rider te maken...

We zijn beiden opgegroeid met de Knight Rider en zijn KITT... als kinderen vonden we het een ge-wel-dige serie!

De serie Knight Rider startte in 1982 en ging over Michael Knight die samen met zijn technisch zeer geavanceerde kunstmatig intelligente auto, genaamd KITT, de misdaad bestrijdt.

Michael en KITT hadden meestal elke aflevering een andere tegenstander. Michael focuste zich niet op één soort crimineel en vocht in de serie onder anderen tegen moordenaars, terroristen, saboteurs, psychopaten en een militaire groep.

Computer KITT heeft duidelijk een eigen karakter. Michael en hij bekvechten regelmatig zodat ze soms zelfs een getrouwd stel lijken wat tot komische situaties leidt. Zo hebben ze vaak conflicten omdat KITT de muziek waar Michael naar luistert vreselijk vindt. Het werd nooit echt duidelijk of KITT daadwerkelijk over emoties beschikt of dat zijn reacties simpelweg erg goed geprogrammeerd zijn.

Michael en KITT hebben wel een emotionele band met elkaar en kijken goed naar elkaar om. Een terugkerende grap is dat KITT wanneer hij alleen is, contact legt met voorbijgangers of lastiggevallen wordt door bijvoorbeeld autodieven of plassende honden. Verder reageren passagiers en voorbijgangers regelmatig verbaasd als ze KITT uit zichzelf zien rijden. Soms gaat het mis met KITT doordat hij door criminelen nieuwe chips heeft gekregen en 'de goeden' moet vermoorden of zijn geheugen kwijtraakt. Ook moet KITT zich regelmatig bewijzen tegen andere voertuigen, graafmachines en bommen. Hier kan je nog lezen welke snufjes KITT allemaal heeft...

In 2008 was er ook al een nieuwe serie van dit format en in 2000 zelfs al eens een film.

Nu nog eens een nieuwe film kan gewoon niet werken... ondertussen is alles zo achterhaald, maar kan er waarschijnlijk ook maar weinig méér geavanceerd aan een auto bedacht worden om nog indruk te maken... En de Knight Rider terughalen zonder KITT is ook weer niet mogelijk, toch? 

Enfin, we hebben in ieder geval geen interesse om naar een dergelijke nieuwe film te gaan kijken... we houden het op jeugdsentiment!

Zondebokken

Vanavond zijn we opnieuw van huis. We gaan in het CC van Dilsen-Stokkem naar een filmvoorstelling. De film "Zondebokken" wordt er afgespeeld. Eigenlijk hadden we die vorig jaar al willen gaan zien, maar was die film veel minder lang en op veel minder plaatsen te zien als we gedacht hadden... dus namen we de kans om de film alsnog te zien.

Over de film:

"1789, Maeseyck. In dit grensstadje zijn er op het einde van de 18de eeuw overvallen van de Bokkenrijders, een beruchte dievenbende die met bokken door de lucht zou vliegen. In een wereld die getroffen is door pest en honger, proberen twee gerechtsdienaars op de vooravond van de Franse Revolutie het mysterie van deze Bokkenrijders te ontrafelen, terwijl ze geconfronteerd worden met corruptie, verraad en zelfs de duivel.

Zondebokken vertelt het verhaal over gewone mensen, die geconfronteerd worden met de brutaliteit van sociale ongelijkheid, waarin ze proberen te overleven.

Het is een rauwe maar realistische film, enkel op Limburgse plekjes gefilmd!"

Songs of Earth

"IJsblauwe gletsjers, klaterende watervallen en knisperend groene loofbomen. Daaronder het zachte getik van de wandelstokken van de 84-jarige Jørgen, waarmee hij voorzichtig de keien op zijn pad trotseert. Zijn dochter, regisseur Margreth Olin, filmt hem een jaar lang als gids door de spectaculaire Noorse vallei Oldedalen, die hij op zijn duimpje kent. 

Margreth verliet het gebied jaren geleden; haar (voor)ouders zijn een stuk honkvaster. Die groeiden er op, werden er verliefd en stichtten er meerdere gezinnen – incidentele aardverschuivingen en overstromingen met het verlies van geliefden tot gevolg horen ook bij het leven in de grillige natuur. Met dit soort familieverhalen, wetenswaardigheden over het dorp en anekdotes uit zijn eigen kindertijd is vader scheutig, zoals ouderen dat kunnen zijn. Maar als hij wandelt, omringd door rotsen, dieren én drones, is er rust. 

Het adembenemende landschap wordt bijna uitsluitend begeleid door de geluiden van de natuur, die het London Contemporary Orchestra vertaalde in melodieën. Een groots natuurspektakel, gebouwd op een persoonlijke geschiedenis."

Gistermiddag maakten we de laatste filmbonnen die Ine van haar werkgever, Gemeente Sittard-Geleen, kreeg op bij Filmhuis ZICHT in Sittard. 

Waaauw! écht een aanrader!

De beelden, de geluiden, de muziek zijn erg mooi.

Maar het is zeker geen documentaire over een stukje West-Noorwegen. Er is ook geen echt verhaal, maar toch worden er vele verhalen verteld. 

Echt de moeite!

al hadden we bij verschillende beelden toch graag gehad dat de filmster méér beeld had laten zien, had uitgezoomd of naar achter of hogerop was gegaan om te filmen: nu leek het regelmatig of het onderste gedeelte van het beeld er niet was, maar ach... we zouden het niet beter doen ;)

The Zone of Interest

Ine kreeg van haar werkgever, Gemeente Sittard-Geleen, bonnen voor een "filmarrangement". Gisteren gingen we daarmee naar filmhuis ZICHT in Sittard. We gingen naar "The Zone of Interest" zien... goede, maar bizarre en eigenlijk misselijkmakende film!

"In THE ZONE OF INTEREST wonen de commandant van Auschwitz, Rudolf Höß, en zijn vrouw Hedwig met hun gezin naast het concentratiekamp. Daar proberen ze hun gezinsleven vorm te geven en een ideale wereld te creëren tijdens de Tweede Wereldoorlog."

 

Filmrecensie De Morgen:
Het essentiële ‘The Zone of Interest’ toont de banaliteit van het kwade zoals nooit tevoren ★★★★★

"Een ongemakkelijkere filmervaring dan The Zone of Interest zal u dit jaar niet meer tegenkomen. Nochtans toont Jonathan Glazer nooit wat er zich binnen de muren van vernietigingskamp Auschwitz afspeelt. Maar via uw gehoorbuizen druipt de horror van de Holocaust ongenadig uw systeem binnen.

In het ijzingwekkende The Zone of Interest houdt regisseur Jonathan Glazer (Under the Skin) de onnoemelijke gruwel van Auschwitz hardnekkig buiten beeld. Dat is namelijk ook wat kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) en zijn vrouw Hedwig (ijskoude rol van Sandra Hüller) in hun dagelijkse leven doen.

Een hoge muur scheidt hun “paradijsje”, een keurige villa met een weelderige tuin en een tros kinderen, van de hel op aarde. Alles wat daarachter gebeurt, negeren ze compleet. De rookpluimen van aankomende treinen. De stank van verbrande lijken. De kreten die door merg en been gaan, de geweerschoten.

The Zone of Interest gaat over misselijkmakende onverschilligheid en extreme cognitieve dissonantie. Op het nulpunt van de menselijke beschaving proberen deze personages een schijn van normaliteit te bewaren. Toch vindt de weggedrukte werkelijkheid haar weg naar buiten. Ze manifesteert zich in de rusteloze slaapwandelingen van een kind. In het ontroostbare gekrijs van een huilbaby. In een plotse zure oprisping.

Er zijn films die zich op het netvlies branden, maar The Zone of Interest zet zich vooral op het trommelvlies vast. Glazer maakt twee verschillende films: het ordinaire, huiselijke drama dat je ziet, en de onverdunde horrorfilm die je hoort. Door die twee radicaal bovenop elkaar te plaatsen, creëert hij een van de meest fysiek ongemakkelijke filmervaringen ooit.

Glazer filmt met meerdere verborgen camera’s, en volgt de personages door het huis via klinische cuts die de geautomatiseerde, afstandelijke slachthuislogica van de nazi’s weerspiegelt. De haarscherpe fotografie brengt de geschiedenis angstaanjagend dichtbij het heden.

Het idee van de banaliteit van het kwaad, zoals de joodse filosofe