Gieren respecteren landsgrens Spanje-Portugal...

Uit onderzoek blijkt dat gieren de grens tussen Spanje en Portugal bijna steeds respecteren (zie onderstaand prentje).

Vanzelfsprekend hebben ze zelf geen idee van het bestaan van die grens. Maar waarom leven er zo veel in Spanje en zo weinig in Portugal? Beide streken hebben hetzelfde klimaat, dezelfde fauna en flora enz.

De reden is terug te brengen naar de uitbraak van de 'gekke-koeienziekte' in 2001. Beide landen moesten, naar EU-richtlijnen, kadavers van dieren meteen opruimen. Ondertussen is men daar in Spanje mee gestopt. In Portugal geldt deze wetgeving nog steeds: De reden van het hanteren van de grens door de gieren ligt dus, vanzelfsprekend, niet aan hun zelf, maar aan het feit dat er in Spanje eten te vinden is, maar in Portugal niet/minder... Gieren zijn namelijk aaseters.

Leuk weetje, niet?

Bron

Links op prentje: vale gier

Rechts op prentje: monniksgier

De lammer- en aasgier, die ook voorkomt in Spanje, werd niet meegenomen in het onderzoek.

Verhuizen in Midden-Portugal (2)

Zaterdag 12 maart 2022 werd Johan 49 jaar! 

Het was ook onze achtste dag in Midden-Portugal. Er was nog vanalles te ontdekken in de buurt.

De dag nadien moesten we al 's middags op de luchthaven van Lissabon zijn. Dat was 210 km of 2,5 uur rijden vanuit Talasnal. Dat vonden we te lang / te ver rijden als 'laatste' rit. We "verhuisden" die zaterdag dus nog een keer.

De weersvoorspellingen voor die zaterdag waren slecht: heel zwaar bewolkt, 100 % regenkans en maar 12°C. Heel veel gingen we dus ook niet ondernemen.

De reden van de lage temperaturen en regen tijdens onze Portugalreis van 2022 was overigens omwille van de aanwezigheid van een "omegablokkade" over West-Europa... "Thuis" zat iedereen in de warme blakende zon, maar Zuid-Europa was fris en nat... Tja, serieuze pech, dus... alhoewel... ach... op reis is op reis! Slecht weer zal onze vakantie niet verpesten!

In Tomar, na vijf kwartier rijden, hielden we halt. We parkeerden eerst in het centrum van het stadje. We deden er een terrasje en maakten een korte wandeling in de straatjes... in de regen. In het stadscentrum was eigenlijk niks te zien.

Nadien reden we de heuvel achter het stadscentrum op. Daarop ligt het klooster/kasteel en start/eindigt een aquaduct... en dat was, in tegenstelling tot het centrum, wél echt de moeite!

Het Castelo dos Templários en/of Convento de Cristo staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het klooster werd in 1160 gebouwd door de Orde van de Tempeliers als monument dat de Reconquista/Herovering symboliseert. De Tempeliers werden in 1312 door de paus verboden. 

In 1344 werd het klooster dan overgenomen door de Orde van Christus. Het kreeg ook een andere symbolische betekenis, namelijk de openstelling van Portugal voor andere beschavingen. Zij bouwden het klooster ook verder uit. Zo heeft het klooster Romaanse kenmerken gekregen ten tijde van de Tempeliers, de Gotiek en de Manuelijnse stijl van de Ontdekkingsreizen, maar ook de Renaissancestijl van het tijdperk van de hervorming van de Orde; daarna kwam het Maniërisme en tenslotte de Barok in de architectuurversieringen. 

De kerk heeft een ronde plattegrond en is gebouwd naar gelijkenis van de kerk boven het Heilige Graf in Jeruzalem, door keizer Constantinus. Rond deze Tempelierskerk ontwikkelde zich met de tijd een enorm kloostercomplex, waarbij de vier grote kloostergangen heel bijzonder zijn, alsook de ziekenzaal van de Orde... maar wij gingen niet binnen kijken...

Tegen het klooster aangebouwd ligt ook het Aquaduct dos Pegões. Dit werd aangelegd om de monniken van water te voorzien en pronkt nog steeds monumentaal in het landschap van Tomar naar Pegões. Daar lagen vier bronnen.

Het aquaduct werd gebouwd tussen 1593 en 1613. Het is 6 km lang en is nog volledig in tact. Bij het klooster is het aquaduct op z’n hoogst. Het is er 30 meter hoog en heeft er een dubbele rij bogen.

... en het bleef maar regenen...

Vanuit Tomar reden we naar Ourém. Hiervoor moesten we door het bedevaarstoord Fátima... Wat is dát voor commerce en toeristisch gedoe! en neen, we stopten er niet...

Onze bestemming, het Castelo de Ourém, lag niet in het 'moderne' stadscentrum van Ourém. Het ligt er twee kilometer van... Na de aardbeving van 1755 werd de stad namelijk opnieuw opgebouwd in de buurt.

In 1178 werd de opdracht tot de bouw van het kasteel gegeven en gaf het stadje zijn eerste handvest in 1180.

De 15e eeuw was de meest markante historische periode voor Ourém. Van die tijd dateren de versterkte muren, die vandaag de dag de middeleeuwse kern van Ourém omringen, waar het paleis, de kerk Igreja da Colegiada, herbouwd in de 18e eeuw, en de schandpaal staan. De burcht is overgerestaureerd en is, samen met het paleis, een pousada, namelijk de "Pousada Ourém".

... en het bleef maar regenen (foto 2)...

We gingen, eigenlijk om iets kleins te eten, binnen bij Taverna da Matilde... Het bleek een heel gezellig familierestaurantje met enkel streeksgerechtjes. Johan nam soep en bloedworst, Ine nam kaas, een vaste en een roomkaas... en tjonge, jonge dat was smullen!

De bloedworst voor Johan werd ter plekke voor hem klaar gemaakt (foto 3). Het was echt veel en in de worst zat, typisch voor Midden-Portugal blijkbaar, rijst verwerkt... na de soep en de kaas die hij van ine proefde, was de hele bloedworst eten een uitdaging. Bij de kaas die Ine bestelde, kreeg ze lekkere sausjes. Het brood dat we bij de gerechtjes kregen, was ook erg lekker, ook 'van het huis'...

Vervolgens reden we naar Santarém. Het was de bedoeling dat we, ookal was het al half 5 of zo, daar ook een kort stadsbezoekje maakten, maar het regende en waaide echt hard... het was er echt 'over'... We besloten dan maar om al naar ons hotel, vlak buiten Santarém, te gaan. Dan hadden we dat stadje maar niet gezien.

De rest van de late namiddag en avond deden we, op een bezoek aan de hotelbar na, niets. Aangezien we om 15 uur nog veel gegeten hadden, hadden we zelfs geen honger... Onze laatste dag Portugal eindigde dus, door het weer, wat in mineur, maar toch waren we nog tevreden met wat we gedaan en gezien hadden, ondanks de regen.

Op zondag 13 maart reden we nog naar de luchthaven van Lissabon en vlogen we terug naar Zaventem... en naar een bezoek aan de Quick reden we tevreden terug naar huis...

... en ondertussen zijn we alweer 15 dagen terug van Portugal... de tijd vliegt!

Dag 7: Aveiro & de stranden van Barra en Costa Nova

Op onze zevende reisdag in Portugal reden we naar het noordwesten. Er was opnieuw regen voorspeld voor deze vrijdag 11e maart 2022, maar we hadden geluk : we hielden het droog én met momenten kregen we zelfs de blauwe Portugese lucht en de zon te zien!

Vanuit onze tijdelijke thuis, Talasnal, reden we in 1 uur 45 minuten naar Aveiro. Aveiro ligt aan het binnenmeer Ria de Aveiro en wordt doorsneden door een aantal kanalen. Hierdoor wordt de stad ook wel het "Venetië van Portugal" genoemd... en er zijn zelfs gondels in de kanalen. Hier heten ze 'moliceiro's'... en neen, we gingen er niet op... al werden we er héél veel voor aangesproken... naast die gondels konden we ook een treintje of een riksja nemen... en neen, ondanks de loopbeperkingen namen we die ook niet... Aveiro was duidelijk erg toeristisch.

We gingen het infokantoor binnen om een kaartje van de stad te vragen om de "Art Nouveau-route" te wandelen. De meeste van die mooie huizen staan naast de overs van de kanalen (foto 2), maar ook in de straatjes stonden mooie huizen in art nouveaustijl, maar natuur ook vele huizen met azulejos... Qua azulejos waren zéker het gemeentehuis en het oude stationsgebouw (foto 1) echt geweldig mooi! Ine was helemaal in haar nopjes!

Na ons stadsbezoek langs kanaaltjes, door straatjes, langs mooie gebouwen enz. doorheen de stad reden we naar het "Ecomuseu Marinha da Troncalhada". 

Omgevormd tot een Ecomuseum toont de zee van Troncalhada zijn bezoekers de methoden van de ambachtelijke zoutproductie. Het laat het karakteristieke landschap, fauna en flora van de zoutwinning zien en houdt de ervaringen en tradities in verband met zoutwinning levendig. Als permanent openluchtmuseum kunnen bezoekers zelfstandig hun bezoek maken door de verschillende informatiepanelen te volgen... maar omdat het te koud en nat is, in deze tijd van het jaar, om het water te laten verdampen, ging dat niet. Er was ook geen zout te zien... maar toch wilden we persé langs deze 'salinas' zien omdat we al op verschillende plaatsen dergelijke zoutwinning zagen... en linkje naar andere reisjes, dus!

Na de zoutpannes reden we negen kilometers verder tot aan het strand van Barra. Daar stopten we even voor de vuurtoren "Farol de Aveiro" (foto 3).

De bouw van deze vuurtoren werd in 1893 beëindigd. Hij is met 62 meter de hoogste van Portugal... en zou de op één na hoogste van Europa zijn, volgens onze reisgids.

De vuurtoren markeert de toegang tot de haven van Aveiro. Op deze 'plaats' mondt de Ria de Aveiro, die in het centrum van Aveiro de kanaaltjes vormt, uit in zee.

Vanuit het strand van Barra reden we weer enkele kilometers verder naar het strand van Costa Nova. Zowel Barra als Costa Nova liggen op een schiereilandje. In Costa Nova is het erg smal. Aan de ene kant van het dorp is het water, de oceaan, erg ruw. Aan de andere kant van het dorp is het water, de riviermonding, rustig.

Het meest pittoreske beeld van de Costa Nova zijn de houten huisjes met strepen in felle kleuren, die afgewisseld worden met helwitte strepen (foto 4). Ze werden vroeger door de vissers gebouwd om te schuilen en om het visgerei in op te bergen en zijn tegenwoordig gerestaureerd. Zij doen nu dienst als aangename vakantiewoningen.

We waren aan de verkeerde kan van het dorpje beginnen zoeken: we stonden eerst op het strand aan de oceaankant... daar zagen we geen oude gestreepte huisjes. Aan de andere kant van het dorp stonden ze wél... en het zijn er nog best veel... De huisjes waren wel 'schattig' en eens iets helemaal anders dan de typische Portugese huizen en de leistenen huisjes van onze vertrekplaats... en na een terrasje aan het (oceaan-)strand dronken we (zittend uit de wind) reden we ook weer terug naar "ons" leistenen huisje...

"Evacuatie van vulkanisch eiland in Azoren na duizenden lichte bevingen"

Ine is het al enkele dagen aan het volgen: het beeft meer dan anders op São Jorge... volgt er een vulkaanuitbarsting!?

Hln.be:

"Sao Jorge, een Portugees eiland in de Azoren, werd de voorbije dagen getroffen door duizenden kleine aardbevingen en de vrees voor een zware aardbeving of vulkaanuitbarsting neemt toe. De autoriteiten zijn begonnen met de evacuatie van inwoners die onderaan de kliffen langs de kust wonen.

Sinds zaterdag zijn op het vulkanische eiland al meer dan 2.000 aardbevingen met een kracht tussen 1,6 en 3,3 geregistreerd. Dat meldt CIVISA, het vulkaanobservatorium van de regio.

De kleine bevingen, die voorlopig geen schade hebben aangericht, werden waargenomen langs de vulkanische Manadas-kloof op het eiland, die in 1808 voor het laatst tot uitbarsting kwam. In 1980 werd het eiland getroffen door een zware aardbeving, die ernstige schade veroorzaakte.

CIVISA verhoogde het vulkaanalarm van vier naar vijf, wat aangeeft dat de kans op een uitbarsting “reëel” is. Het aantal aardbevingen is hoger dan normaal, klinkt het."

In september 2014 reisden we naar de Azoren. We bezochten São Jorge slechts kort: tijdens een walvisexcursie lunchten we op dit eiland. We waren toen van op het eiland Pico vertrokken.

De eilanden liggen op het drieplatenpunt van de Noord-Amerikaanse Plaat, de Afrikaanse Plaat en de Euraziatische Plaat... vandaar dat het op die eilanden heel normaal is als er aardbevingen zijn... enkel niet in die hoeveelheid en "hevigheid"... De eilandengroep is ontstaan door vulkanisme en ieder eiland is dus een aparte vulkaan. De laatste uitbarsting van een vulkaan was rond 1950 op het eiland Faial.

Aldeias do Xisto

Donderdag 10 maart 2022 was onze zesde dag in Midden-Portugal. Na ons ontbijt startte onze uitstap van de dag: het verkennen van de omgeving... we konden toch niet in een authentiek bergdorpje verblijven en de omgeving niet gaan ontdekken, hè!?

We reden naar Lousã, onderaan de berg. Na het doen van enkele boodschappen in het centrum van Lousã gingen we er naar het infopunt van de regio met zijn "Aldeias do Xisto" (= leistenen dorpjes.).. wat eigenlijk toch een teleurstelling was want ze hadden zo goed als geen info die we zelf nog niet hadden.

Na Lousã reden we weer het Serra da Lousã, het Lousãgebergte, in/op. We startten onze verkenning bij de Castelo da Lousã (foto 1). Deze kleine burcht, een donjon, is opgetrokken uit leisteen, waar het gebergte uit bestaat.

"Onder" de castelo ligt het "Praia Fluvial Nossa Senhora da Piedade", één van de vele binnenlandse 'rivierstranden' van portugal. In feite is deze een gewone rivier, maar wordt door een sluizensysteem het water, bij betere temperaturen, tegengehouden waardoor een ondiep en diep zwembad met natuurlijk water ontstaat. Langs de kanten van het 'zwembad' werd lig- en zitruimte voorzien op leisteen... toen wij er liepen, miezerde het... alles behalve zwemweer dus :-)

Aan de andere kant van het riviertje, en weer even omhoog, is nog een (gesloten) restaurantje, meer zit- en ligruimte en een kapel waarnaar het zwembad genoemd is. Terwijl Johan daar aan het spelen was met zijn Lensbaby-lenzen klaarde het even op. In die momenten, in de zon, werd de foto van ons voor de castelo genomen... die foto laat dus zeker niet het weer van die hele dag zien!

Héél spijtig trouwens dat we niet konden wandelen! Er was een drie uur durende wandellus uitgestippeld tussen de castelo en de vijf leistenendorpjes van de gemeente Lousã. Op die drie uur wordt wel slechts zes kilometer afgelegd... zo dicht ligt alles bij elkaar... en zó zwaar is de wandeling, dat je maar 2 km/uur wandelt... maar helaas...

Vanuit de castelo, waar de weg dood loopt, reden we naar ons eerste "schist dorp"/leistenen dorp.

In totaal zijn er 27 dorpjes die samen de naam “Aldeias do Xisto” dragen... en dit omdat ze zijn opgetrokken uit leisteen, een rotssoort die veelvuldig voorkomt in deze regio. De dorpjes liggen verspreid over de gebergten van de Serra da Lousã en de Serra do Açor, bij de rivier Zêzere tot dichtbij de Serra da Estrela. De verschillende tinten van deze steensoort die ook gebruikt wordt voor het straatwerk van de smalle, steile straatjes, gaan perfect op in de kleuren van het natuurlijke landschap.

De leistenen dorpjes dreigden te verdwijnen omdat de inwoners wegtrokken. Middels financiële steun promoot de overheid de dorpjes herop te bouwen en te renoveren. Met het herintroduceren van de oude ambachten die perfect bij die authentieke dorpjes passen en opstarten van horeca-gelegenheden willen ze de regio op de toeristische kaart zetten.

Ons eerste leistenen dorp dat we die dag bezochten was Cerdeira. We parkeerden aan het einde van de weg en vervolgden, te voet, een leistenen pad het dorp in. We liepen wat rond in het dorpje: trapje op, straatje in, trapje af, hoekje om... spijtig dat de twee horecagelegenheden niet open waren. Ook de ateliers van de ambachtslui waren gesloten... tja, laagseizoen, hè.

Het volgende leistenen dorpje op onze route was Candal. Hier stopten we slechts kort. Naast de leistenen huisjes waren hier ook "gewone" witte huisjes... dat vonden we jammer. Het zag er zo niet meer authentiek uit, vonden we.

Op het kaartje dat we in het infopunt gekregen hadden, stonden ook leistenen dorpjes van buiten de gemeente Lousã. We kozen het dorpje Mosteiro uit, op basis van afstand, om te gaan bekijken.

De tocht naar Mosteiro was best lang... en sowieso bochtig. We reden ook óver de bergen/heuvels. Mosteiro ligt dan ook in het gebergte naast het Lousãgebergte. De afstand is niet zo heel ver, zo'n 30 km, maar de bergweggetjes maken dat het rijden wat trager gaat ;-)

Mosteiro was een grote teleurstelling! Er was géén enkel leistenen huisje te zien! We zagen later dat het op het kaartje aangeduid staat omdat er, vroeger, wél leistenen huisjes stonden én dat aan de rivier aan waterwinning voor het dorpje en de omliggende dorpjes gedaan werd... Enfin, we reden dus weer helemaal terug naar het Lousãgebergte...

Terug in het Lousãgebergte en terug op een voor ons ondertussen bekende weg stopten we eigenlijk toevallig aan het leistenen dorpje Casal Novo. Hier waren we iedere dag al langs gereden, maar het dorpje lag dusdanig "verstopt" tegen de steile heuvel-/bergrug dat we zelfs niet gezien hadden dat er een dorpje "over de rand" lag! In Casal Novo stonden verschillende deels gerenoveerde leistenenhuisjes te koop... leuk, maar gezien de vele trappen die je sowieso moet nemen, niet geschikt om te kopen voor "de oude dag"!

Chiqueiro is een erg klein leistenen dorpje. De eigenaars van de woningen/grond zijn er volop aan het renoveren.

Het laatste leistenen dorpje dat we aandeden, was ons "eigen" dorpje Talasnal (foto 2). Talasnal is blijkbaar het grootste leistenen dorpje in het grondgebied van Lousã. De dagen voordien hadden we, bij ons vertrek op onze dagelijkse tocht, gezien dat de taverne in Talasnal wél open was. Ze was enkel steeds al dicht als we terug kwamen. Deze dag waren we wél op tijd... en het miezeren was net weer gestopt... We gingen dus op het terras zitten om onze koffies op te drinken en onze heerlijke gebakjes op te eten... Mmmmmm!

Na het terrasje gingen we nog wat neuzen in Talasnal. Dat hadden we verder nog niet gedaan... en amaaai, we ontdekten nog héél wat huisjes tegen de berg die we nog niet gezien hadden!

Om een goed idee te geven van hoe die dorpjes en het wandelpad tussen deze dorpjes eruit zien, kan je dit filmpje bekijken: Youtube-filmpje Wandeling... Echt jammer dat we die wandeling niet konden maken...