Paasmaandag 2026

Afgelopen maandag, paasmaandag, werden we na onze laatste nacht in Wardonia Hotel voor de wekker wakker. Zoals steeds op een laatste dag Londen zetten we onze koffertjes nog in de bagagekamer en gingen we nog een paar uurtjes iets doen. Heel veel tijd hadden we wel niet, want we hadden al de Eurostar van 13:01 uur (GMT).

Ontbijten deden we in Soho, in een zaakje waar we zo goed als ieder bezoek aan Londen gaan ontbijten of brunchen. Van daaruit wandelden we, een kilometer naar het zuiden, naar het plein Trafalgar Square.

Trafalgar Square is genoemd naar de slag bij Trafalgar van 1805. Op het midden van het plein staat Nelson's Column. Deze zuil is ongeveer 50 meter hoog. Het beeld erop is nog eens 5,5 km. Er staan verder nog beelden, leeuwen, fonteinen en trappen op het plein. In de vier hoeken van het plein staan grote sokkels. Op drie ervan staan grote beelden van menselijke figuren. De vierde sokkel bleef, om financiële redenen leeg. Dit wordt sinds 1999 gebruikt om tijdelijke kunstobjecten op te zetten. Ditmaal stond er een wit rechthoekig werk met 726 gezichten van trans-, non-binaire en gender non-conforme mensen. Best mooi.

Aan dit Trafalgar Square ligt de "National Gallery", de plek waar we naar toe waren. Deze National Gallery is een gratis museum over schilderkunst doorheen heel de geschiedenis. We hadden niet de tijd om de hele collectie te gaan bekijken, dat zouden we ook nooit doen. We zijn wat dat betreft niet zo'n fan van de hele schilderkunst. We vinden schilderkunst pas de moeite vanaf de periode van het impressionisme en later. Van die echt waarheidsgetrouwe, overgedetailleerde werken zijn niks voor ons.

We bezochten daarom enkel de zalen met (post-)impressionistische schilderijen, zoals werken van Monet, Renoir, Manet, Degas, Cézanne, van Gogh, Gauguin enz. 

De gebouwen van de National Gallery op zich zijn al erg mooi: glazen koepels, marmeren trappen en zuilen, bladgoud, weelderige plafonds en meer pracht, praal en kitsch.

Na ons bezoek namen we weer de metro en gingen we onze koffertjes ophalen in ons hotel. Zoals steeds in Station London St Pancras International ergerden we ons aan het feit dat er te veel reizigers in een veel te kleine wachtruimte moeten wachten... en in de Eurostar was het continue, veel te hard getater en geschater van twee kleine Spaanstalige jongetjes echt niet leuk... twéé uur aan één stuk, de hele rit dus... en de ouders vonden het maar al te leuk en leken zelfs niet te beseffen dat velen rondom hen dit lawaai niet op prijs stelden...

Vooraleer we terug naar huis reden, reden we nog langs de frituur om daar een goed Belgisch frietje te eten... en zo sloten we een weeral een geslaagd weekendje Londen af!

Over vijf weken trekken we opnieuw naar Engeland, maar dan met het vliegtuig.

Pasen '26

Op Paaszondag gingen we naar Hackney. We namen hiervoor de metro en daarna de 'overground' / bovengrondse om naar Dalston Square te gaan... waarom daarheen? We waren in de loop van het afgelopen half jaar op een, dachten we, herdenkingsplaatje van Jah Shaka op dat plein gestoten...

Zoals we in dit blogbericht schreven over 11 november '22 draaide deze (grote naam in de reggaewereld) Jah Shaka op een feestje van "Roots & Culture". Een terugkerend feestje dat Johan, als Brukout vzw, samen met anderen organiseert. Het was toen al een hele tijd geleden dat de Londenaar nog in Europa was geweest... en nadien is hij enkel nog in Parijs geweest, voordat hij op 12 april '23 stierf.

Het 'herdenkingsplaatje' zoals wij dachten, zijn in totaal tien 'tegels' van evenveel Londenaars die van betekenis zijn voor de muziekwereld, voornamelijk reggae. En verschillenden van hen leven nog gewoon.

Aan dat Dalston Square gingen we ook brunchen... lekker brunchen! Nadien wandelden we, in het zonnetje, van de "rijkere" buurt naar het minder fortuinlijke 'centrum' van het district Hackney. Toen we London Fields passeerden, maakten we een ommetje door dat parkje... spijtig van het frisse en strakke windje maar die (vele) groene plekjes in Londen zijn toch steeds fijn om even op een bankje te zitten. We konden ons zo voorstellen dat er op warmere dagen veel mensen op het grote grasveld zitten, liggen en spelen. 

In het centrum van Hackney kochten we eerst wat blikjes ackee/aki in een winkel met Aziatische en Afrikaanse voeding. Die kan je immers niet in alle warenhuizen kopen. 

De ackee komt oorspronkelijk uit tropisch West-Afrika en westelijk Centraal-Afrika en is daar een populair gewas. De plant werd naar Jamaica gebracht om als voedsel voor de slaven te dienen. Men kweekt de plant veel in het Caribisch gebied en op Jamaica is het de nationale vrucht... en het is ook van de Jamaicaanse keuken dat wij de vrucht kennen. Eenmaal rijp en gekookt,  lijkt ackee, qua textuur, op roerei en ook een eetje qua smaak. We eten niet heel vaak ackee, maar zo wel eens af en toe in een curry of zo. In Hackney gingen we ook nog een tas koffie drinken... en stiekem had Ine gehoopt in een stukje cake of zo, maar in het zaakje hadden ze geen desserts... ;-)

We verlieten Hackney met de bus en reden naar het treinstation in de buurt van "Finsbury Park"... hoe een station, een buurt en ook een echt park heet. Tegenover het trein- en metrostation moesten we, in een klein zaaltje, zijn voor de maandelijkse "Reggae Cookout", een reggaefeestje. We waren vroeg, maar dat was niet erg omdat Johan het soundsystem kent. Ook was de organisator van the International Ska Festival, Sean, er. Er kon dus wat nagepraat en -gelachen worden over de dagen voordien en als "festivalorganisatoren onderling". Gaandeweg kwam er steeds meer volk dat voor het skafestival in Londen was ook op dit feestje binnen... iedereen waarvan de dag voordien afscheid genomen was, werd weer enthousiast begroet... toch een klein wereldje ;-)

Youri was er ook. Hij is van de Vlaamse Ardennen, dus een grote Ronde van Vlaanderen-fan... en toen het daar spannend werd of leek, zaten ze 'vast' aan Youri's telefoon in plaats van met de muziek op het feestje bezig te zijn... Ine vond het wel grappig...

Voor het avondeten van die Paasdag hadden we gereserveerd bij het Nigeriaans restaurant "Chuku's". De dagen voordien waren we steeds gaan eten in de buurt waar we op dat moment waren. Dit restaurant hadden we al op voorhand uitgezocht en lag, eigenlijk toevallig, niet ver van Finsbury Park. 

De Nigeriaanse keuken was helemaal nieuw voor ons. We waren dus benieuwd! Het concept van Chuku's zijn eigenlijk kleine porties / tapas om te delen. We vonden het moeilijk kiezen omdat we geen idee hadden, wat te verwachten. Maar omdat gesteld werd dat er 3 à 4 gerechtjes per persoon gekozen diende te zorden voor een volledige maaltijd, was het kiezen al veel gemakkelijker: van de 15 gerechtjes kozen we er 11... bijna heel de kaart, dus :-D En wat was het lekker! Wowww! Youri en Johan aten de potjes leeg, Ine had nog wat plaats gelaten voor een wafel van bakbanaan met ijs... mmmmm!

Johan en Youri sloten hun skaweekend af in de pub King Charles I. Ine maakte alvast de koffertjes.

Stille zaterdag '26

Onze Paaszaterdag startte in Brixton. Tenminste, van daaruit wandelden we te voet naar platenwinkel Dash the Henge... wat een half uur wandelen van het metrostation van Brixton lag. Onderweg gingen we ontbijten. En passeerden we 'Denmark Road', waarvan we nog zeiden dat we de weg naar Denemarken nog niet zouden nemen, maar pas in juni.

Die platenwinkel waar we heen stapten, is gespecialiseerd in verschillende genres muziek en platenlabels, maar voor Johan was vooral zijn On-U-Sound-collectie interessant. In plaats van weer terug te stappen, namen we ditmaal de bus tot een metrostation onderweg terug naar het centrum van Londen. Ditmaal moest Ine het eerste van de metro af en reisde Johan verder. Johan ging naar een middagevenement van het Skafestival.

Ine nam de metro naar Liverpool Street en trok Spitalfields in. Ze neusde wat rond in Old Spitalfields Market, die van Oliver Twist, maar nu met marktstalletjes van kleine ontwerpers, prullaria e.a. Zoals steeds trok ze ook naar en rond de straat Brick Lane en Shoreditch in voor de streetart.

Nadien wandelde Ine nog over een gedeelte van het Thames pad (zuiderlijke oever)... maar het was haar daar véél te druk... wat een druk paasweekend in Londen! Langs die Theems moest ze wel zijn, dus die drukte moest ze door...

Net als bijna ieder bezoek aan Londen hoort immers een bezoek aan het museum Tate Modern erbij. Nadat Ine in de bar van het museum warme scones met boter en gelei snoepte, ging ze nieuwsgierig kijken welke kunstwerken er in de grote hal van het voormalige electriciteitscentrale 'Bankside Power Station'... ze vielen tegen ditmaal. Het waren werken met hout en rendiervellen om het leven en leed van de Samen (Lappen) in beeld te brengen... en natúúrlijk ging Ine ook in de kamer vol werken van Mark Rothko zitten... en nóg maar eens kijken naar de vele lagen van de, in eerste opzicht, eenvoudige rechthoeken op zijn werken. Prachtig!

We spraken, na Johan zijn eerste feestje van die dag, af in de buurt van het treinstation in Camden Town. Daar gingen we, in Inverness Street, lekker eten in het Jamaicaans restaurant Ma Petite Jamaica. Johan ging voor Jerk Pork, met véél vlees, Ine voor de Ital Curry, zonder vlees.

Voor Johan en Youri was het daarna alweer tijd voor het laatste evenement én de after party van The London International Ska Festival 2026... Het was weer een goede editie, vonden ze... maar dat wil niet zeggen dat dit de laatste reggaefeestjes van ons weekendje Londen waren...

Dag 2, Goede Vrijdag 2026

Zoals steeds gingen we ook dit jaar op Goede Vrijdag ontbijten in een pub in de buurt van de Tower of Londen... en zoals bijna altijd nam Johan het volledige Engelse ontbijt en Ine de warme havermoutpap, ook typisch Engels. We gaan steeds op die dag op die plek eten omdat er op de vrijdag van The London International Ska Festival een Thames cruise is... en de Theems ligt bij die Tower of London.

Omdat aan de pier waar de boot normaal gezien aanmeert renovatiewerken zijn, moesten we iets verder wandelen dan anders naar het vertrekpunt van de boottocht. Zo moesten we wel weer eens over de Tower Bridge wandelen. De boot lag aangemeerd aan de pier bij de oude havengebouwen van de Canaray Wharf. Door deze locatie dacht Johan dat de Thames cruise niet, zoals steeds, onder de openstaande Tower Bridge zou varen. De boot waarin de cruise doorgaat is immers te hoog voor de volgende bruggen op de Theems naar die kant te bevaren... maar de boottocht startte tóch met een tochtje onder de open Tower Bridge door... en even later, na het draaien, weer terug... toch altijd speciaal.

Terwijl Johan op de cruise feest vierde, maakte Ine haar vaste winkel- en chai latte-stops in de wijken Covent Garden en Soho. Nadien ging ze Johan weer van de boot halen en gingen we, samen met Youri, eten in een typisch Engelse pub.

We namen nog samen de metro, maar de heren stapten eerder uit om over te stappen om naar hun volgende evenement van het Ska festival te gaan, terwijl Ine weer fijn vroeg ging lezen en slapen...

Dag 1, Witte donderdag '26

Afgelopen donderdag reisden we, zoals vele Witte donderdagen voordien, weer met de Eurostar naar Londen. Aangezien er geen middagprogramma van the London International Ska Festival was, brachten we samen de middag in Londen door.

Nadat we onze koffertjes bij ons vaste hotel in Londen afgezet hadden, gingen we eerst wat eten. Nadien wandelden we nog eens langs Regent's Canal tot aan de sluis Camden lock. Dit traject is zo'n 2,5 km. We wandelden expres eens wat langzamer dan anders omdat het nu eenmaal wat rustiger mocht en kon! Na een half uurtje stappen, waren we op onze 'bestemming'. 

Bij deze sluis liggen de verschillende "marktjes" van Camden. Dat zijn geen marktjes zoals de wekelijkse dorpsmarkten, maar op verschillende locaties in de wijk liggen, kleine handelszaakjes vol gestouwd met allerlei spullen. Vaak zijn dit kleding, juwelen, souvenirs van Londen, GSM-hoesjes ed. We komen er ieder jaar wel een keertje, maar doen niet meer alle markten aan... vaak zijn de collecties van de winkeltjes al jarenlang hetzelfde en niet (meer) interessant.

Waar we wel steeds binnen gaan is Modfather in de voormalige stallen van de sluis van Camden, nu Camden stables market. Modfather is een winkel waar ze de typische kleding voor liefhebbers van ska en de subcultuur MOD verkopen. Johan vond er twee bloesjes. Sindskort ligt er bóven de winkel nog een winkel van Modfather met outlet en solden... daar vond Johan nog een mooi bloesje. Om naar die winkel 'boven' te gaan moesten we "the Clash Steps" nemen. het is de exacte locatie waar de punkband The Clash zich liet fotograferen voor de cover van hun debuutalbum uit 1977... best wel een historische plek voor muziekliefhebbers... en met schaamrood op onze wangen wisten we niet van zijn bestaan... tot we koopjes gingen jagen op de eerste etage van Stables Market... ach kijk, zo hebben we weer een nieuwe ontdekking gedaan.

Nadien gingen we nog iets drinken in een pub en namen we de metro terug naar ons hotel. Daar was ondertussen onze gebruikelijk kamer klaar. Nadat we alles weer zijn vaste plekje gaven en wat gerust te hebben, stapten we naar een pub in de buurt van het hotel om er te gaan eten. We zijn er al vaker gaan eten: het is er goed én ze hebben sticky toffee pudding with custard!

Na het eten ging Ine naar het hotel en Johan ging naar het eerste evenement van het Skafestival.

Zuidoost-Drenthe (6/6)

Na vijf nachten in "De Oude Smederij" was het op dinsdag 3 februari '26 tijd om het appartement in Spier te verlaten. We gingen een autorondrit in het zuidoosten van de provincie Drenthe maken en nadien weer naar huis rijden.

Toen we aan het appartement vertrokken totdat we tegen tweeën weer de provincie Drenthe uitreden, was het nog steeds -2° aan het vriezen... en de wind maakte het érg koud maar de aanwezigheid van de zon maakte het een beetje goed. De gevoelstemperatuur zou zo'n -11° zijn volgens een weerapp... brrr...

We startten onze rondrit in het dorpje Spier, waar we overnacht hadden. Dit hadden we immers nog niet bezocht. Het is een klein dorpje, maar met op z'n grondgebied twee hotels, een bungalowpark en een tweetal campings... anders dan toen, moet het er heel druk zijn in het voorjaar en de zomer!

De eerste stopplaats op het programma was het monumenten- en museumdorp, Orvelte. Het dorp is vermoedelijk ontstaan tussen de 11e en 13e eeuw. Maar aangezien er in 2009 in de omgeving resten van een mammoet gevonden werden, was het er al veel eerder 'bewoond'.

Eind jaren '60 werd de Stichting Orvelte opgericht om het dorp en zijn historische architectuur te behouden, de natuurlijke schoonheid van het gebied te behouden en educatieve en recreatieve mogelijkheden te bieden terwijl de afhankelijkheid van de landbouw wordt verminderd. Naast de normale dagelijkse bedrijvigheid en woonfunctie van het dorp is een groot aantal boerderijen en andere gebouwen ingericht voor het publiek. In het dorp is te zien hoe men in vroeger tijden leefde en werkte in een houtzagerij, smederij, klompenmakerij enz... een beetje 'Bokrijk' maar dan waartussen mensen ook daadwerkelijk wonen. Auto's van toeristen zijn niet toegestaan in Orvelte.

We wandelden wat rond in enkele straten en tussen enkele historische boerderijen in een gedeelte van het dorpje. Het was erg mooi, maar we bedachten ons dat het, in het toeristisch seizoen, verschrikkelijk wonen moet zijn met al die toeristen die overal zitten binnengluren, óók op plekken die niet bedoeld zijn om te gaan gluren... althans dat concludeerden we uit de vele bordjes 'privé', 'geen doorgang' bij, overigens duidelijk herkenbare woonhuizen. Alle gebouwen, op een koffiezaak na, waren gesloten op deze winterse doordeweekse dag. We konden dus nergens binnen gaan of rondneuzen, maar dat vonden we ook niet erg. Wat we wel interessant vonden en vooral Ine blij voor was dit te kunnen zien, was het mooie vlechtwerk van strooi aan de boerderijgevels. Ook voelden we even aan de turf die er lag... die houterig en zanderig tegelijk voelt. Deze turf lag er enkel voor decoratieve redenen, denken we, maar tijdens onze reis door Noord-Ierland zagen we het nog echt uitsteken én gebruiken... blijft bijzonder, zo in de 21e eeuw en de klimaatverandering... 

Het bezoekje aan een gedeelte van Orvelte was zeker de moeite waard. Overal in Drenthe staan nog vele typische, oude boerderijen, maar hier stonden er eens géén nieuwe gebouwen tussen, die overigens wel nog steeds in dezelfde stijl gebouwd worden, maar meestal zonder rieten dak, in baksteen in plaats van hout, langs wegen van asfalt in plaats van de kasseien en kinderkopjes in Orvelte.

Een kwartier rijden vanaf Orvelte ligt Noord-Sleen, wat onze volgende stopplek werd. Uit bodemvondsten in de regio kon worden afgeleid dat er al in de prehistorie een nederzetting was. Daarvan getuigen ook de twee hunebedden aan de ... Hunebedweg, een doodlopend straatje. Al die hunebedden kregen steeds een nummer. In Noord-Sleen liggen en zagen we "D50" en "D51". 

(Lijst van hunebedden in Nederland)

We stopten eerst bij D50. Dit hunebed was bed groot en errond stonden ook stenen. Er zijn nog zeven van de acht dekstenen, zestien draagstenen en twee sluitstenen bewaard. Net als 24 kransstenen en er is één poortsteen aanwezig. Het hunebed is 17 meter lang en 4,4 meter breed.

Iets terug in de straat staat/ligt hunebed D51. Dat is zwaar beschadigd: het heeft nog slechts drie van de zeven dekstenen. Ze zijn beschadigd. Er zijn ook nog veertien draagstenen en drie poortstenen. Dit hunebed is 12,3 lang en 3,5 meter breed.

Over Noord-Sleen lazen we ook nog dat er een molen stond. Deze heet blijkbaar "Albertdina". Het is een grondzeiler uit 1906..., dat betekent blijkbaar dat deze windmolen van op de grond bediend kan worden. De wieken draaien tot dicht bij de grond, lazen we net...

De stad Emmen is naar het schijnt de saaiste stad van Nederland. We besloten daarom niet in het centrum te stoppen, maar buiten het centrum te stoppen. In eerste instantie was de planning dat we bij twee hunebedden zouden gaan stoppen, maar nadat we hunebed D43 bezochten, besloten we dat we wel genoeg hunebedden gezien hadden voor een tijdje. 

Blijkbaar kozen we, lukraak, wel de meest 'speciale' van de hunebedden in de buurt. D43 is het enige hunebed in Nederland van het langgraf-type. In Duitsland en Denemarken zijn meer van die langgraven. Een langgraf onderscheidt zich van "normale" hunebedden doordat het bouwwerk zelf geen dekstenen heeft. Een langgraf bestaat uit (één of meer) hunebedden ingesloten in een door een heuvel bedekte steenkrans. 

D43 is 40,3 meter lang en 6,8 meter breed . Het is noord-zuidelijk georiënteerd. De 53 kransstenen staan met de vlakke kant naar buiten gekeerd. Tussen deze stenen zijn nog stopstenen te zien, deze zijn bij een restauratie geplaatst... best lelijk. Het lijkt alsof er muurtjes tussen gemetseld zijn.

In dit langgraf zijn twee hunebedden aanwezig. Op de draagstenen van deze twee grafkamers zijn nog enkele dekstenen aanwezig. De ingang van de noordelijke grafkamer (4,6 meter lang en 3,0 meter breed) lag op het oosten, de ingang van de zuidelijke grafkamer (8,1 meter lang en 2,9 meter breed) lag op het westen. Beide grafkamers hebben een paar poortstenen. Het noordelijke graf had oorspronkelijk zes draagstenen en drie dekstenen, het zuidelijke graf had tien draagstenen en vijf dekstenen (hiervan mist een draagsteen en twee dekstenen).

In Nederland worden hunebedden overigens vooral gevonden in Drenthe, veelal op de "Hondsrug