Spełniona obietnica

Mundzio renifer w imieniny Edmunda powstał.
Jak jego poprzednik składa się z męskiej skarpety nr 41, wypełnienia z "jaśka"
(musiałm dziś zakupić dwa nowe, bo wktótce nie mielibyśmy na czym spać:-),starego kijka od mopa i kawałków filcu. Radość D. przerosła moje oczekiwania.
A ile pomysłów narodziło się przy jego produkcji...

Czaruś

Po raz pierwszy od kilku miesięcy Mała L. jest chora.Nie chodzi do przedszkola, ja do pracy. Siedzimy w domu, leczymy infekcję i bawimy się. Stare zabawki znudzone w kącie leżą, zatem zadbałam o nową, jakiej jeszcze L. nie miała nigdy.Wspólnie zrobiłyśmy konika.
Skarpeta bez pary, troszkę filcu kolorowego, patyk, kordonek
i oto Czaruś.

Ogromną zapłatę otrzymałam za niego- niesamowitą radość nie tylko Małej L.
Kilku dorosłych odwiedzających nas nie mogło sie powstrzymać przed chęcią "pogalopowania" :-)

Starsza siostra troszkę zawiedziona. Też chce takiego. Poczyniła dziś nawet pewne starania. Zakupiła skarpety. Nie mogę jej odmowić.
Powstanie skarpetowy towarzysz z nieco innego zaprzęgu:-)

W szarościach gotuję :-)

Spisując historię naszego domu od momentu zamieszkania wspominałam o jego "centrum" (salonie), w którym kiedyś mieściła się kuchnia. Choć kuszące było, by pozostawić ją w tym miejscu zdecydowaliśmy się jednak na przeniesienie jej w inne, nieco mniejsze powierzchnią miejsce. A z tym kłopot był duży. Powstawało wiele projektów kreślonych na papierze, wiele nieprzespanych nocy spędziłam na obmyślaniu właściwej koncepcji.
Jeden z projektów zwyciężył. Kuchnia powstała w miejscu małej łazienki i przedsionka, który służył za spiżarnię. Jest nieduża, ale służy nam wspaniale.
Od momentu jej powstania zupełnie się nie zmieniła.
Ale pomysły na małe zmiany kłębią się nieustannie.
Dokumentuję więc zanim coś nie zmienię:-)

Słodko spreparowane

Staram się u progu każdego weekendu zrobić coś słodkiego.
Z różnych powodów te moje starania.
Stosując "słodkie weekendy" u moich dzieci chcę serwować, w alternatywie do zakupionych słodyczy ciasto własne. A i dobrze jeśli ciasto jest, gdy gość niespodziewany do nas zawita w sobotni wieczór, niedziele popołudnie.No i zapach pieczonego ciasta nastraja pozytywnie i ciepło, szczególnie w zimne jesienne dni...

Ostatnio zajadamy się znanym "cynamonowcem". Osobiście uwielbiam z kawą.

Tym razem składniki natchnęły mnie jeszcze w nieco inną stronę.
Poskładałam ogrom przepisow znalezionych i spreparowałam własne.
Mają w sobie samą słodycz, czyli to, co po "cynamonowcu" pozostało w zapasie:cynamon,cukier, migdały i jeszcze miodu dodałam oraz migdałowego zapachu odrobinę.
Zmydlają się całkiem dobrze pachnąc przy okazji :-)

Stary numer i wieszak.

Cieszę się, że tworzę zapiski z naszego domu. Blog z pewnością po kilku latach stanie się niezastąpioną pamiatką. Miesiąc po miesiacu coś sie zmienia, a w planach takich zmian jeszcze sporo.

Ostatnio pochłonięci byliśmy zmianą elewacji.
Nic nadzwyczajnego, żadnego dodatkowego ocieplenia, tylko farba.

Stąd ten stary numer ściągnięty z muru. Takich charakterystycznych numerków jest jeszcze wiele na sąsiednich domach.
Ciekawi mnie ile lat wisiał ten, w którym roku ktoś go umocował.
Pewnie nikt tego nie pamięta, nikt takiego wydarzenia nie zapisał- bo po co?
A ja chciałabym to wiedzieć, by odnotować w historii domu.

* * *

I jeszcze wieszak-pewnie z lat, w których dom powstawał. Ten i podobne dawno, dawno wyszperałam u cioci w szafie.Był czas, kiedy nie bardzo wiedziałam czemu służyć ma. Spodnie i inne części garderoby w większości szyła mi babcia a potem szyłam sama, te nielicznie kupowane nie miały stosownych tasiemek.

Teraz każda para spodni, spódnice, bluzki, a nawet najbardziej skąpe topy mają doszyte długaśne troczki do zawieszania.Trochę mnie te tasiemki denerwują, bo wciąż wyłażą podczas noszenia...

...A wieszaki nadal służą innym celom :-)