No cóż...

Dzieci rosną. Zmieniają się z roku na rok ich zainteresowania, fascynacje, idole, kolory, gusta...

W roku ubiegłym siostrzeniec poprosił o tort urodzinowy.

- Poproszę o projekt.

- Ciociu czerwony samochód chcę.

- Rysunek narysuj. Zrobimy.

Zamiast rysunku wręczył mi chłopiec czerwonego resoraka.

- Taki ma być.

Jak zwykle nocą tworzyłam tort na 10 urodziny.
Starałam sie jak mogłam.
Nie wszystko wychodziło jak należy.
Chłopak krytyczny do bólu i szczery do kwadratu.
Spodobał mu się torcik, ja odetchnęłam, choć uwag co do tej czerwonej maszyny nasłuchałam się troszkę.

Rok póżniej, czyli dziś.

Co prawda siostrzeniec w maju urodziny ma, ale z różnych względów przyjęcie chłopięce odbyło się dzisiaj. Zamówienie wyglądało tak:

- Lorda Wadera poproszę.

- Co???

- Nie wiesz ciociu?

- No nie. Rysunek poproszę.

- Ma być tylko Lord i nic więcej.

Nauczony doświadczeniem z poprzedniego roku pokazał mi główkę czarnego potwora, którego oczywiście, że kojarzyłam i oczywiście nie oglądałam filmu, bo nie w moim guście ten gatunek. Próbowałam negocjować, że może jakaś inna postać, że może jednak samochód...

Co ja z tym gościem miałam. Na wczoraj wieczór zaplanowałam roboty cukiernicze. A tu goście. Myślę sobie nic, noc poświęcę, bo obiecałam przecież i zawieść nie mogę. Późna noc.Wszystko się roztapia,  przecież upał straszliwy, masy przelewają się przez palce. Przełożyłam roboty na rano. Pobudka 6:00 rano, a tu prawie bez zmian. Jak było, tak jest. Płakać mi sie chciało...

Nie poszło jak miało pójść. Średnio zadowolona byłam, bo ten "welon" nie taki, bo głowa inny kształt powinna mieć i inne takie tam niedociagnięcia z braku czasu i nadmiaru upału. Tort nie może stać w lodówce dokąd nie utwardzi się masa cukrowa.
Utwardzałam wentylatorem pokojowym :-/

Do ostatniej chwili przed podaniem montowany był tort.
Ledwo dowieziony.
Sistrzeńcowi się ponoć spodobał, ale "ale" mnie nie ominęło.

- Bo te gwiazdki... O nich nic nie mówiłem.

(a ja dziurę chciałam załatać:-)

I brakło czasu na odpowiednią aranżację.

...kwiatki, domki, serduszka...

Wisi, a właściwie isnieje w kuchni już od jakiegoś czasu. Oto ona. Przyjmuje na siebie wszystko, jednak lista zakupów i rzeczy do zrobienia są najczęstsze.
Zdarzają się wyznania, kwiatki, domki, serduszka...
Mała L.ćwiczy kaligrafię, tworzy portrety.
Dziewczynki bawią się w szkołę.
Tyyyle zalet ma.
Świetne miejsce.
A to wszystko dzięki Agnieszce.
Dziękuję Ci bardzo za inspiracje i wskazówki.

Miejsce dla mnie

To pomieszczenie miało powstawać zaraz po tym ,kiedy został zakończony remont dołu czyli ponad dwa i pół roku temu.
Strych był nieocieplony, stał się graciarnią, brakowało funduszy. Ja przez cały ten czas marudziłam, że nie mam miejsca dla siebie, że dom po to też był kupowany, abym mogła zorganizować dużą pracownię a tu ciągle nic, bo zawsze coś pilniejszego pochłaniało budżet.
Zaplanowany podział poddasza nie uległ większym zmianom. Poczatkowo miały tam być:
pracownia, obok pokój D., pokój Małej L., sypialnia z łazienką i garderobą. I tak zostało z jednym wyjątkiem. Pracownia wchłonęła planowany pokój starszej córki. Uzgodniliśmy,że D. zostaje na dole w swoim obecnym pokoju (którego a propos jeszcze nie pokazywałam).
Prace ciągle trwają i trwać będą pewnie długo, długo.
A miały wygladać nieco inaczej. Początkowo postanowiliśmy, że oddzielimy tylko pracownię od reszty poddasza i tylko tę część będziemy wykańczać. Mąż z kolegą -ekipa remontowa stwierdzili jednak,ze to sensu nie ma, że trzeba wszystko podzielić od razu a wykańczać powolutku każdy kawałek. No i tak się stało. Mamy już podzielone poddasze. Powstały dość fajne pomieszczenia.
A pracownia jest jasna i duża.
Ma 9 m. długości i 3 m. szerokości, duże okno i dwa dachowe, wymarzoną białą podłogę...
Pomysłów mnóstwo na aranżację mam.
Zobaczymy co z tego wyniknie.

Mała L.już teraz uwielbia tu się bawić.