💥 TRENDING: Profiles/ - Full Gallery 2025

https://youtu.be/47uhdQW907I?si=0WZqpY2gXBOcYqSy

Pillars of Eternity II: Deadfire jest grą ogromną i opisanie jej w krótkim tekście jest niemożliwe. Skupię się więc na porównaniach, a linki do szczegółowych recenzji zostawię poniżej.

Wyobraźcie sobie grę o swobodzie eksploracji świata rodem z klasycznych Falloutów od Interplay i Arcanum od Troiki. O bogatym zakresie możliwości odgrywania postaci. Rozbudowanych zadaniach pobocznych, mogących konkurować m.in. z Baldur's Gate II, lecz oferujących nieliniowe doświadczenie - z kilkoma punktami wejścia i trzema lub więcej alternatywnymi możliwościami na rozwiązywanie napotkanych problemów. Wyborach i ich konsekwencjach spotykanych na każdym kroku, dzięki świetnemu systemowi reputacji, który modyfikuje reakcje NPC-ów, echach wykonanych zadań, które powracają w logiczny sposób na zasadzie przyczyna -> skutek, tworząc prawdziwą symulację konsekwencji postępowań gracza. Dodać do tego należy główną fabułę, która sama w sobie jest bardzo krótka, ale oparta na czterech dużych frakcjach skonfliktowanych o rzecz napędzającą wydarzenia. Pod tym względem PoE 2 przypomina Fallout: New Vegas (nie bez powodu, głównym projektantem obu gier był Josh Sawyer). Podobnie jak w F:NV roleplay'owa swoboda pozwala np. zabić każdego NPC a i tak nie przeszkodzi to w ukończeniu gry. Wielu ludzi nazywa wysokobudżetowe cRPG mianem "story driven games". Prawda taka, że te mainstreamowe tytuły często zostawiają gracza ze związanymi rękami. Pillars of Eternity II jest tym, co Tim Cain (ojciec Fallouta, jeden ze współzałożycieli Troiki) nazywa "player driven story". Drugie Pillarsy to po prostu bardzo spersonalizowane doświadczenie.

Mechanicznie gra została ulepszona na każdym polu. Bzdurą jest rzekome uproszczenie walki. Wprowadzenie takich elementów jak np. Poziom Mocy dodał potyczkom i planowaniu rozwoju postaci dodatkowej głębi. Zmieniono część formuł obliczających premie i bez dobrej znajomości matematyki można się w nich pogubić, ale nie są to umiejętności wymagane od gracza, by ten mógł się dobrze bawić. Z wierzchu gra jest na pewno bardziej przystępna niż pierwsza część PoE. W głębi zaś, jeśli tylko gracz wykaże zainteresowanie i chęci, będzie mógł dokopać się do bardzo przemyślanych rozwiązań, które sprawiają, że dziś Pillars of Eternity II jest jednym z najlepszych tytułów dla powergamerów. To wyśmienite danie dla każdego, kto godzinami rozpisywał postacie, korzystając z dziesiątków podręczników Dungeons & Dragons 3.5. Deadfire stawia tu na bogactwo decyzji w procesie rozwoju postaci, doborze jej ekwipunku i kompozycji drużyny. Wyszukiwanie licznych synergii, unikalnego oręża wprowadzającego do gry nowe zagrania taktyczne i ogólne kombinowanie ucieszy każdego, kto lubi wyciskać maksimum ze swoich bohaterów. A jest z czego wybierać. Kilkanaście profesji postaci i po cztery podklasy dla każdej z nich, a sequel pozwala tworzyć bohaterów dwuklasowych. Daje to niemal nieskończone opcje dostosowywania drużyny i opracowywania nowych taktyk. Po całkowitym zrozumieniu systemów można intuicyjnie doszukiwać się przesadzonych wręcz exploitów i tworzyć totalnych wymiataczy. Fantastyczna zabawa dla mechanikofagów.

Również technicznie Pillars of Eternity II błyszczy. To najlepiej wyglądająca gra w historii, która korzysta z prerenderowanych dwuwymiarowych teł. Trójwymiarowe modele postaci są bardzo szczegółowe, efekty specjalne zaklęć cieszą oczy, a zastosowany w grze system dynamicznego oświetlenia i realistycznie rzucane cienie (w środowisku 2D!) momentami zapierają dech w piersi. Muzyka skomponowana przez Justina Bella buduje świetny klimat i idealnie wypełnia tło zarówno tych wolniejszych, ale też dynamicznych momentów. Dodać należy dobrą grę aktorską (udźwiękowiono wszystkie dialogi) i szanty, które załoga statku głównego bohatera śpiewa podczas przemierzania wód Archipelagu Martwego Ognia.

Obsidian dowiózł wyśmienity tytuł, który fanów gier Infinity Engine będzie bawił przez lata. Szkoda, że początkowe wyniki sprzedaży były odwrotnie propocjonalne do jakości gry i frajdy, jaka z niej płynie. Z upływem czasu stała się jednak finansowym sukcesem.

Poniżej linki do recenzji podstawowej wersji oraz trzech dodatków:

• Subiektywnie: Pillars of Eternity II: Deadfire
  [silvaren-rpg.blogspot.com]
  
• Subiektywnie: Beast of Winter DLC
  [silvaren-rpg.blogspot.com]
  
• Subiektywnie: Seeker, Slayer, Survivor DLC
  [silvaren-rpg.blogspot.com]
  
• Subiektywnie: Forgotten Sanctum DLC
  [silvaren-rpg.blogspot.com]

Pełna recenzja na moim blogu[silvaren-rpg.blogspot.com]

Po w sumie 3000 godzin z niemodowaną trylogią Mass Effect i trzykrotnym ukończeniu Andromedy zdecydowałem się kupić ten remaster na premierę i nie żałuję. Jako gracz z długim stażem w skórze Sheparda wyłapałem sporo zmian (głównie w Mass Effect 1), ale też poprawek i bugfixów w dwóch pozostałych odsłonach serii.

tl'dr: polecam bez whania każdemu kto nigdy nie grał w serię Mass Effect.

Jeśli ktoś grał, a nie jest pewien czy warto zainwestować w remaster, zapraszam do lektury recenzji na stronie. Skupiam się na zmianach i ulepszeniach również w kwestii rozgrywki (link powyżej).