💎 PREMIUM: Id/mmfxyw - Full Archive

Każdego ranka mały Kuba szedł przez las do szkoły. Znał każdy zakręt, każde skrzypiące drzewo. Tego dnia padał śnieg – gęsty, ciężki, jakby ktoś pierze sypał z nieba.

Po lekcjach Kuba wracał sam. Zrobiło się ciemno. Śnieg zatarł ścieżki, drzewa wyglądały obco. Zatrzymał się, próbując odnaleźć drogę. Wtedy usłyszał głos.

Ktoś wołał go po imieniu. Głos dochodził z głębi lasu – cienki, dziecięcy, jakby płakał.

Kuba ruszył w tamtą stronę. Szedł coraz głębiej. Głos stawał się głośniejszy, bardziej rozpaczliwy. Nagle Kuba stanął jak wryty.

Głos dochodził spod wielkiego świerka. Na śniegu leżały ślady małych butów. Prowadziły wokół drzewa… i urywały się. Za to przy pniu, przy samej ziemi, coś leżało. Mały, drewniany krzyżyk opleciony zwiędłymi kwiatkami.

Głos umilkł.

Kuba podniósł wzrok. Przed nim, na gałęzi, wisiało zdjęcie w ramce. Czarne włosy, taka sama kurtka jak jego. Pod spodem data: 17 marca. Dzisiejsza data.

Kuba poczuł, że nogi mu miękną. Gdzieś z tyłu, za nim, śnieg zaskrzypiał pod czyimiś butami.

Obrócił się powoli.

Na ścieżce stał chłopiec. Cały biały od śniegu, zastygły w bezruchu. Miał twarz Kuby. Patrzył na niego pustymi oczami i bezgłośnie otwierał usta – jak ryba wyciągnięta z wody. Próbował coś powiedzieć, ale nie wychodził z niego żaden dźwięk.

Dopiero po chwili Kuba zrozumiał: ten chłopiec nie wydaje dźwięku, bo to on sam przed chwilą krzyczał w lesie. Głos, który go tu przywiódł… to był jego własny głos. Sprzed roku. Sprzed chwili. Zza grobu.