Al om half 3 liep onze wekker af.
We werden immers om 3:45 uur opgehaald voor onze uitstap naar
Luxor...
en tijdens het eerste deel van de trip hadden we twee keer "pech": de eerste "pech" was dat we om moesten rijden: Wij waren namelijk de eersten die opgehaald werden en moesten via
Madinat Coraya, noordelijker dan Port Ghalib, rijden (i.p.v. naar het zuiden te rijden en vervolgens het binnenland in te rijden, de kortste route). De tweede "pech" hadden we onderweg, tijdens onze omweg, naar het verzamelpunt van de medereizigers vanuit
Hurghada: een weg werd afgesloten waardoor we nog wat meer moesten omrijden. Door deze laatste omweg waren we later dan gepland op het verzamelpunt. Meteen nadat we in het ander busje stapten met die andere reizigers vertrokken we, eindelijk, richting Luxor.
In Luxor aangekomen, reden we meteen door naar één van de hoogtepunten, eigenlijk net bóven Luxor:
Karnak, aan de oostelijke zijde van de
Nijl.
Karnak bestaat uit een klein dorp en twee tempelcomplexen van
Amon-re en
Moet. Er bestaan buiten deze tempelcomplexen, de grootste die de
farao's ooit gebouwd hebben, ook nog twee grote tempels namelijk die van
Montoe en de resten van een
Aton-tempel.
Er werd aan het Karnakcomplex gebouwd van 1550 tot 1069 voor Christus. Er mochten enkel priesters en vorsten komen. De vorsten/farao's die er verbleven zijn
Hatsjepsoet,
Thoetmosis III,
Seti I en
Ramses II.
In eerste instantie bezochten we de tempel van Amon-re met onze gids. Nadien deden we dit onder ons tweetjes nog eens, maar iets uitgebreider, over. De andere tempels bezochten we, wegens tijdsgebrek, niet... maar de indrukken die we opdeden waren al heel groots!
De
sfinxenallee, de
hiërogliefen, de
obelisken, de 'grote zuilenzaal', het 'heilig meer', de beelden, de verschillende tempelzaaltjes enz. enz. : echt mooi!
In die "grote zuilenzaal", hierboven op foto, staan 134 zuilen van 15 meter hoog, uitgezonderd de middelste 12. Deze zijn 21 meter hoog. Bovenop deze zuilen lag ooit een (houten) dak.
Na het tempelbezoek bezochten we een atelier in
papyrus... zo'n toeristisch verkooptrucje... maar toch wel interessant: In Oeganda leerden we de
papyrusriet-plant kennen, inderdaad, langs de Nijl (in Egypte zagen we de plant trouwens nergens). Ine heeft zelfs enkele gedroogde exemplaren thuis liggen. Tijdens het 'bestuderen' van de plant in Oeganda vroegen we ons af hóe ze dat papier dan maakte. Binnenin de rietstengels zit immers een stug wit papje van vezels, waar niet meteen duidelijk van is hoe het omgevormd wordt tot papier... en net díe procedure werd ons in dat papyrusatelier uitgelegd.
Na het middageten, nog aan de oostkant van de Nijl, staken we, per bootje, de Nijl over. De westoever van de Nijl in Luxor was vroeger de plaats van de doden. Ondertussen wonen er ook gewoon mensen, maar vroeger waren er enkel graftempels en graven aan deze kant van de Nijl.
De eerste plaats die we aan die zijde bezochten, was de
Vallei der Koningen... een plaats waar je géén foto's mag maken óf je moet een ambtenaar omkopen... en daar doen we nooit aan mee! Hiernaast zie je daarom een prentje.
HIER kan je foto's zien, niet van ons dus, van enkele van de grafkelders.
Wij bezochten de grafkelders van drie farao's, namelijk van
Ramses IV,
Ramses VII en nadien van
Merenptah. We zagen de grafkelders in volgorde van klein naar groter, van redelijk sobere muren naar meer versierde, van aan de oppervlakte van d berg of dieper in de bergheuvels en van een sobere
sarcofaag tot een wat uitgewerkte enz.
In totaal zijn er 63 graven ontdekt in de 'Vallei der Koningen'. In geen enkele grafkelder zijn nog de grafschatten te zien. De graven werden ofwel leeggeroofd teruggevonden ofwel, zoals bij
Toetanchamon, leeggehaald door de archeologen. De grafstukken zijn in dit laatste geval dan te zien in het Egyptisch Museum in Caïro.
Tussendoor gingen we / moesten we nog even langs een steenbewerkingsbedrijfje om te kijken hoe steen bewerkt wordt...
Het volgende op de planning was de 'Tempel van Hatsjepsoet'. Deze tempel, ook een graftempel, zijn verschillende terrassen in de heuvelwand, aan de andere kant van de 'Vallei der Koningen'. Hatsjepsoet, uitgesproken als (op z'n Engels) [head-ship-suite] was de eerste en enige vrouwelijke farao. Ze was de echtgenote van farao
Thoetmosis II. Toen deze stierf, zou
Thoetmosis III, zijn
buitenechtelijk kind, farao worden. Hatsjepsoet wist dit echter te voorkomen door zichzelf uit te roepen als farao. Ze zei een dochter van een godheid te zijn en zei daarom te kunnen regeren.
Hatsjepsoet wordt in schilderingen ook voorgesteld als koe.
In de tempel van Hatsjepsoet zijn ook enkele kleine tempels te zien en worden ook verschillende goden getoond in muurschilderingen.
Hatsjepsoet liet zich afbeelden met een typische farao-baard.
Thoetmosis III, die bastaard dus, werd, na Hatsjepsoet, toch nog farao. Hij vernielde vele van de tempels en monumenten van/voor zijn stiefmoeder Hatsjepsoet.
De laatste stopplaats was aan de "kolossen van Memnon". Dit zijn de enige resten van één van de grootste tempels van Egypte.
De beelden zijn uit één stuk steen gehouwen. Ze zijn 18 meter hoog. De beelden stellen farao
Amenhotep III voor.
Nadien, rond 16u, vertrokken we uit Luxor. Hierbij moesten we opnieuw naar dezelfde plek als die ochtend, waar we weer instapten bij dezelfde chauffeur als die ochtend.
Na diezelfde omweg als 's ochtends kwamen we om 22u35 terug aan op ons hotel.
De dag nadien gingen we een tweedaagse doen, we doken daarom meteen ons bed in!
