Vlak voordat Johan bij het tweede rustpost, bij Dilserbos (Dilsen-Stokkem) op 18 km en na drie uur, was, stopte het gelukkig met regenen... maar toen was iedereen al helemaal nat. Het warme soepje dat Johan toen dronk, deed 'm goed. Het verdere verloop van de route door het Dilserbos is erg heuvelachtig omdat het bos op een oude zandduin ligt.
Vanaf dan vielen er nog wat korte buitjes, wat niet zo deprimerend is dan regen. Op 23,7 km lag de derde rustpost. Hier ging Johan een eerste keer, kort, zitten terwijl hij wat at. Na die derde post ging de tocht verder richting het Bergerven en Solterheide. Deze mooie gebieden in Rotem en Opoeteren zijn vrij vlak, maar er lag erg veel modder... wat wandelen zwaar maakte... het is dan ook vennengebied.
Daarna was het de beurt aan de Oudsberg en andere minder hoge landduinen van de mooie Duinengordel (voorbij rustpost n° 4 op 31 km), waar de route over liep... Hierna liep de route doorheen bossen in Oudsbergen en As. De paden waren wat breder dan eerder en de boswegen vrij vlak. Maar hetgeen Johan vooral waardeerde op dat moment was dat er niet te veel modder was. Bij de 5e rustpost op 38,4 km kreeg iedereen warme pasta en bleef Johan eens wat langer (geen kwartier, hoor) zitten. Ine was blij te horen dat de hagelbui, die bij deze rustpost viel terwijl ze er wachtte op Johan, héél plaatselijk was geweest en dat Johan die niet over zich gekregen had!
Na de middagpauze wandelde Johan nog wat verder doorheen een vrij vlak, relatief 'droog' bos naar een rustpost bij het voetbalveld van F.C. Boskop (rustpost n° 6 op 47,7 km), nog steeds in Opglabbeek, maar in de buurt van het Genkse Waterschei.
Na zo'n 50 km stappen, was het dan tijd voor weer wat serieus klimwerk. De zon was er ondertussen helemaal doorgekomen, maar warm werd het niet. Het bleef nog steeds fris en onder 10°C. In Thorpark, de site van de voormalige steenkoolmijn van Waterschei, ging het parcours eerst over de steilste en dan over de andere mijnterril. Gelukkig hoefden de deelnemers daar niet volledig overheen en konden ze eerder dan de top de zandbergen afdalen. Bij die laatste terril waren ze ook weer terug op As' grondgebied.Al snel na de terrils kwam de zevende en laatste rustpost. Hier hadden de deelnemers al 56,7 km afgelegd en moesten ze nog 5,5 km tot aan de finish. Johan dronk nog een paar glazen fanta en at nog wat sinaasappel om nog wat laatste energie op te doen om naar de finish, terug richting het startpunt, te gaan.
Deze finish / aankomstplaats was eigenlijk nog een beproeving. De laatste tientallen meters moesten ze immers de vele, steile, ijzeren trappen tegen de geologische wand van As afdalen... pijnlijk... om dan over de finishlijn te stappen. Johan deed dit om iets over half 6; 11,5 uur na het vertrek van de zware tocht, dus!
De evenementen van Vandensanden Limburg Runs en Go Dare zijn erg gericht op winnen. Johan is hier helemaal niet mee bezig... Zijn zogenaamde 76e plaats, die hij volgens Go Dare gehaald heeft, klopt ook helemaaal niet omdat er er veel deelnemers zijn die zich opgeven als wandelaar, maar ook deels lopen of joggen. Johan wandelt enkel en voor hem zijn deze langeafstandswandelingen vooral een persoonlijke uitdaging en zeker niet om de snelste te zijn.
Johan wandelt vandaag de 60 km (62,21 exact) van de Limburgs mooiste ultrawalk... als voorbereiding op de 100 km van de Jurassic Coast Ultra Challenge over zeven weken...
Hij start om 6 uur in As en zal daar in de late namiddag, na een heel parcours doorheen het nationaal park Hoge Kempen, weer aankomen. Ine volgt hem weer op aan de rustposten...
morgen meer!
De afgelopen weken en komende week had en heeft Johan het weer druk. Naast gaan werken, had en heeft hij veel vergaderingen en regelzaken van de drie reggae-festivals waarvoor hij mee de programmatie en boekingen doet, gehad: Wadada Festival, Irie Vibes Roots Festival en (opnieuw) Reggae Geel.
Fijn dat dit tegenwoordig ook meestal via online vergaderingen besproken en geregeld kan worden. Anders zou Johan, naast de concerten waar hij regelmatig heen gaat, de toch ook fysieke vergaderingen en zijn late- en weekenddiensten maar heel weinig samen met Ine thuis zijn
Het Wadada Festival gaat al heel vroeg van het festivalseizoen door, namelijk al op 22 en 23 mei '26. Het gaat door op zo'n 5 km van Geel-centrum.
Afgelopen vrijdag werd de volledige line-up van Irie Vibes Roots Festival bekend gemaakt. Dat start op donderdag 23 juli met Kortemark Congé. Van vrijdag 24 tot en met zaterdag 25 juli vindt het festival zelf plaats in Kortemark.
Voor dit festival helpt Johan mee met de programmatie en boekingen en zal hij tijdens de drie festivaldagen ook meewerken om alle artiestenzaken mee te organiseren.
Zo, onze kerstfeesten zitten er op. Op Kerstdag vierden we met Ine haar familie en op Tweede Kerstdag met die van Johan. Gisteren, 28 december werkte Johan, maar ging Ine nog eens feesten met haar familie.
We aten lekker en veel en het was gezellig. Samen met Ine haar familie werd zelfs gezongen... voor de Spaanse vrienden, die dat ook steeds doen voor pa Sus en ma Lizette.We kregen chocolade, koekjes, snoep, douchespullen, een isolerende drinkfles, een EHBO-setje, een badolifant, een platypus, de crossbill natuurgidsen over Nederland, een 1persoons elektrische deken, een reisportemonee en geld!
Johan gaat nog oudjaar vieren in Kortemark... en dan zijn alle eindejaarsfeesten, gelukkig weer, voorbij.
Bedankt, familie!
Zoals jullie weten (of nu te weten komen), werkt Ine voor een Nederlandse gemeente als Wmo consulent. Ze is hier, ondertussen elf jaar geleden, gestart als tijdelijk uitstapje uit de zorg, waarin ze op dat moment werkte. Binnen haar huidige werk, specifiek omdat haar expertisegebieden bij begeleiding en beschermd wonen liggen, put ze nog steeds uit de kennis en expertise uit de werkervaring en opleidingen(*) die ze in het verleden volgde.
Recent heeft ze ook het korte opleidingstraject "Uniform Instroommodel, Verkennend Gesprek" gevolgd. Dit maakt dat Ine er vanaf januari 2026 een extra taak bij heeft, namelijk samen met iemand die werkt binnen de Geestelijke Gezondheidszorg (= GGZ) in gesprek gaan met burgers met psychische problemen die doorverwezen worden door de huisarts. Dit gesprek wordt het "verkennend gesprek" genoemd en is onderdeel van één van vele veranderingen die gaande zijn binnen de GGZ in Nederland... Ine vindt het opnieuw een leuke uitbreiding van haar dagelijkse werk!
Vanwaar dit alles komt? Het Uniform Instroommodel is een onderdeel van het bredere deeltransformatieplan van de Regionale samenwerking mentale gezondheid Zuid-Limburg (NL). Hierbij werd beslist dat het roer om moet binnen de ggz. Duizenden mensen staan in deze regio op de wachtlijst voor volwassenenzorg GGZ. Het deeltransformatieplan moet leiden tot de juiste zorg op de juiste plek voor volwassenen met mentale problemen. Daarnaast zorgt het plan ervoor dat de zorg toegankelijk, betaalbaar en van hoge kwaliteit blijft.
Gisteren startte Johan om 8u aan de 28 km van de Duinengordel Walk van Go Dare. Het had gevroren, dus was het best koud... maar ondanks de temperaturen had Johan het behoorlijk warm van het wandelen en heeft hij flink gezweet.
Ine wilde hem op een bevoorradingspost treffen en dan aan een eigen route starten vanaf Zavelbos in Opglabbeek... maar toen Ine aan die post kwam, was Johan daar nét vertrokken.
Ine startte aan de paarse wandelroute en kwam steeds Go Dare-wandelaars tegen die haar pad kruisten of een stukje mee over haar route wandelden. Onderaan de Oudsberg zag Ine dat Johan ineens een stukje vóór haar wandelde... maar omdat Johan zo snel wandelt, óók terwijl hij die Oudsberg op ging, moest Ine die steile stuifduin oprennen naar hem toe... totdat Johan eindelijk doorhad dat iemand zijn naam riep... en zo troffen we elkaar alsnog!
Johan wandelde, na 28 km en 4u25 stappen, de finishlijn over... weer zo'n 6,3 km/u gemiddeld, dus... Hij had, zoals verwacht, geen enkel probleem met die afstand, maar hij had de afgelopen weken toch wat meer en langer mogen wandelen... dat was te merken aan zijn stijve spieren ná de wandeling ;-)
In dit blogbericht van 1 november schreven we al dat Johan mee gaat doen aan de "Jurassic Coast Ultra Challenge" op 16 mei 2026. Aangezien hij er 100 km gaat wandelen, moet hij hiervoor weer gaan "trainen".
Deze momenten zijn, als zo'n 'uitdaging', opgenomen in zijn trainingsschema:
Verder gaan we tegen die 16e mei ook nog wandelen op Cyprus, tijdens ons weekendje weg in Spier en gaan we op wandelreis in Zuid-Tunesië...
Nu nog duimen dat hij zich niet (weer) overbelast en dan komt dat vast wel goed!
Ine heeft sinds gistermiddag nog maar twee wijsheidstanden ("verstandskiezen" zeggen de Nederlanders).
Pudding, vla en ibuprofen waren ingeslagen en het koelelement was gekoeld... de ingreep was iets van niks... maar Ine ging toch met een klein hartje naar de afdeling MKA (mond-kaak-en aangezichtsheelkunde) in ZOL. Ine had al een tiental geboortevlekjes vrij oppervlakkig laten wegsnijden, maar verder werd er nog niks uit haar lichaan weggesneden...
...maar de ingreep was echt weinig bijzonders: eerst wel serieus wat druk waarbij Ine even dacht dat de verdoving niet werkte... maar toen de hechtingen er ingingen, werd ze niks gewaar... Gisteren heeft Ine heel de avond op de zetel gelegen met een koelpack op haar rechterkaak... en vannacht sliep ze goed. Aan Ine haar kaak is niks te zien, geen zwelling of verkleuring... en de pijn? iets van niks... dus alles viel en valt héél goed mee!
We gaan vrijdag naar Londen. Op zon- en maandag is het Notting Hill Carnival. En normaal gezien, hebben Johan en Youri een ongeveer vast parcours aan "feestjes" dat ze op de vrij- en zaterdag vóór het carnival afleggen, als 'opwarmers' voor het carnival zelf. Dit jaar is Youri er eens niet bij in Londen... en heeft Johan gisteren de knoop doorgehakt dat hij niet op voorhand gaat feesten maar op zaterdag (23-8) een marathon zal gaan wandelen in Londen...
Goed gek, ja, dat vindt Ine ook...
Johan heeft zich, voor zijn wandeltocht in Londen.gisteren nog ingeschreven voor de 42 km van de "London Summer Walk" van het Britse Ultra Challenge Series aanstaande zaterdag... inderdaad, dat is maar twee weken na de Dodentocht... maar nu is hij nog 'getraind'... een impulsieve beslissing? Eigenlijk niet, Johan zat er al langer mee in zijn hoofd... maar had nog niet beslist... en eigenlijk ook puur geluk dat dit nu samenvalt in het weekend van het carnival. Dat is niet steeds.
Die wandel- en loopevenementen van Ulta Challange Series zijn best prijzig, maar naast inschrijvingsgeld, verzekering, bevoorrading, een medaille, een T-shirt of buff (dat is niet helemaal duidelijk) en een barbecue na de "wandeling", sponsort Johan hier ook verschillende goede doelen mee... én heeft hij ook eens een lange afstandswandeling in Londen gedaan!
Afgelopen vrijdagmiddag nam Johan vanuit thuis de bus en trein naar Bornem voor de Dodentocht. Hij was veel te vroeg, maar dan kon hij op het gemak zijn badge voor de Dodentocht gaan afhalen, nog wat kleins eten en dan goed vooraan gaan wachten om om 21u te starten.
Van aan de start waren twee verschillende routes die na zo'n 3,5 km weer samenkwamen. Op deze manier was het in het begin niet zó erg drummen. Johan koos de route met het meeste "groen" onderweg.
De rustposten waren absoluut niet toegankelijk voor niet-deelnemers. En de route liep steeds aan de achterkant van de rustpost weer verder. De wandelaar twee keer zien aan zo'n post ging dus niet. De aangegeven supportersparkeerplaatsen lagen altijd rond het begin van de rustpost. Ine zocht, na Opwijk, steeds naar de plek waar de wandelaars "buiten" kwamen en weer verder wandelden. Johan had dan immers al kunnen drinken, eten, naar het WC gaan enz. alvorens even bij Ine te staan of zitten... en eten ging Johan niet zo goed af ditmaal, dus kreeg Ine sowieso steeds iets lekkers om te eten. Die 'uitgang' vinden was wel niet steeds gemakkelijk. Ine heeft zelf ook heel wat afstand gestapt hiervoor.
Om 14:23 uur finishte Johan. Er waren, ongeveer, 1450 anderen vóór hem aangekomen... maar vele honderden daarvan lopen/rennen enkel en nog meer combineren lopen en wandelen. Terwijl Johan énkel wandelt... Johan heeft dat dus weer héél goed gedaan!
En Johan had gelijk: hij kan, alleen, de dodentocht sneller uitwandelen: Hij was ditmaal 17 uur en 21 minuten onderweg aldus de badge die zijn tijden registreerde. Zijn sporthorloge gaf aan dat Johan effectief 54 minuten gerust heeft en in totaal 16 uur 27 minuten gewandeld heeft, dus gemiddeld 6,1 km/uur... en oh ja, dat horloge vond ook nog dat Johan te intensief getraind had! Hahahahaha...
Johan had ditmaal wel wat blaren. Geen idee hoe dat komt. Vaak heeft hij immers (bij 50 en 80 km) geen blaren... maar ja, hoe komt dat: door de sportzolen, andere compressiesokken, de temperatuur??? De schoenen zijn steeds gelijk, want Johan zweert al jaren bij halfhoge Lowa Renegade-wandelschoenen.
Gelukkig was de ontsteking aan zijn rechtertenen zo goed als genezen en leverde dat geen problemen op. Van een stukje in zijn rechter quadriceps heeft hij onderweg wel wat last gekregen. Ook nu is dat gedeelte nog 'hard'... en ja, hij heeft o-ve-ral spierpijn... maar een lijf is ook niet gemaakt om 100 km aaneengesloten te wandelen, hè...
We overnachtten afgelopen nacht in een hotel in Sint-Niklaas. Dit maakte dat Ine gisteren de afstand naar Bornem (135 km), over die, aldus haar, vermoeiende autostrade, niet twee keer moest rijden. Ook kon Johan dan snel gaan slapen en douchen in plaats van in de auto anderhalf uur te "dommelen"... Jammer dat er geen bad was... en het superuitgebreide ontbijt vanmorgen was ook wel erg fijn en lekker... Goed om te onthouden voor volgende keer? Waarschijnlijk gaat Johan de Dodentocht niet meer wandelen: de route was dit jaar zeker al veel fijner dan in 2018 doordat er meer onverhard en groen bijzat in heel te tocht, maar Johan vindt het toch niet zo'n heel mooie "wandeling", zegt hij...
Deze editie had Johan weer wat meer taken dan dat hij bij de vorige editie had. Toen was hij, nadat hij ontslag nam uit het bestuur, enkel nog verantwoordelijk voor het welzijns- en drugbeleid. Deze verantwoordelijkheid heeft hij nog steeds maar daarnaast heeft hij ook terug meegewerkt aan de programmatie en was hij afgelopen weekend podiumverantwoordelijke van de "Yagga Yagga"....en welk festival hij nu het leukst vindt, Reggae Geel, Irie Vibes of Wadada ?, kan Johan niet zeggen... Hij zei zelfs iets als "ge moogt mensen niet laten kiezen tussen hun kinderen"... geen favorietje blijkbaar, dus... 't Zal ondertussen wel weer even afschakelen voor hem zijn, dat het weer niet zo druk is...
Volgende week vrijdagavond start Johan aan de 100 km van de Dodentocht. Ondertussen is het parcours vrijgegeven (info en in googlemaps).
Johan zal sowieso starten... Jullie kennen hem, hè... maar hij heeft de afgelopen weken toch wat last gehad van zijn rechtervoet. Aan de onderste teenkootjes van de twee tenen naast zijn dikke teen zat/zit een ontsteking. We hebben geen idee hoe die daar kwam. Met zalf, koude, een tijdje ontstekingsremmers en het rustiger aan doen, lijkt het momenteel beter, maar is het al snel weer warm en rood als Johan wat te veel gestapt heeft... Johan heeft dan ook strikte orders van Ine gekregen om op Reggae Geel, sinds gisteren bezig, toe te passen ;-)
En dan was het gisteren gedaan: Irie Vibes Roots Festival sloot zondagochtend om 4 uur weer een zeer geslaagde editie af en Ine verliet rond half 10 B&B de Pethaan.
Johan haalde alle banners die hij vorige week opgehangen had i.v.m. Ask for Angela, Safe'nSound en alle banners met foto's en kunstwerken die hij ondertussen in zijn grote collectie ter verfraaiing van festivalterreinen heeft, weer naar beneden. En hij hielp verder mee Irie Vibes opruimen en al wat afbreken. Het grote werk is voor de komende dagen... en dan moet Johan gewoon weer enkele dagen werken... vooraleer hij naar Reggae Geel trekt...
Ine had enkele weken geleden gezien dat een kunstwerk vanuit een biënnale in Venetië verhuisd werd voor een kunstbiënnale in West-Vlaanderen, namelijk Sint-Denijs-City. Het ging over het 10-meter-hoge kunstwerk "The Fisherman" van Sint-Truidenaar Tom Herck... best een interessant werk... en als Ine dan toch eens die kant op zou gaan, zou ze ook ineens wel eens langs kunnen gaan, vond ze.
Starten deed ze aan Kasteel Hernieuwenburg in het centrum van Wielsbeke. Het doet ondertussen dienst als politiebureau, het is nog maar half omwald en de paar gebouwen die ook op het oorspronkelijke landgoed stonden, zijn dringend toe aan restoratie. Onderweg passeerde Ine het standbeeld van "de vlasser", een ambacht die, een 100-tal jaar geleden erg belangrijk was in deze streek. De tocht bracht Ine ook in Sint-Baafs-Vijve en langs een oude arm van de Leie, maar ook de "huidige" Leie, die op dit moment anders loopt dan eeuwen geleden. In die Leie werd het vlas gewassen. Ine passeerde de Sint-Bavokerk waar dichtbij een gerestaureerde vlasroterij ligt... dat vlas is een link naar onze rondreis in Ierland van september '24... De wandeling ging volledig over voetpaden en wegen en was best interessant, maar ook weer niet heel bijzonder... Het was best al warm, al was het middag toen Ine haar wandeling rondde.
Johan had een appje gestuurd dat hij in de tent, aan het hoofdpodium, zat. De eerste band was aan het soundchecken. Johan vertelde tevreden over hoe het donderdag- en zeker vrijdagavond was geweest, dat het gezellig was samen met de andere organisatoren en medewerkers... en over hoe moe hij was omdat hij drie nachten te weinig geslapen had... maar Ine vond dat dát zijn eigen schuld was ;-)
Terwijl we backstage zaten, werd Johan enkele keren weggeroepen voor artiestenzaken, -aankomsten en andere dingetjes. We gingen ook samen 'de wei' op om een en ander te bekijken, te beluisteren en praatjes te maken. Het was weer gezellig op Irie Vibes!
Nadat Ine nog een lekkere vegetarische Jamaicaanse schotel gegeten had en een onweer dreigde, vertrok Ine terug naar haar B&B. Dat dreigende onweer kwam er wel niet.
