Over Myriam (†) en Nick Cave

Links, het graf van Myriam Vandekerckhove op het oude kerkhof van Bredene Dorp (het graf bestaat niet meer). Rechts: krantenbericht dat de dood meldt van Arthur, zoon van Nick Cave.

VANDAAG, 10 november, is het 67 jaar geleden dat mijn zusje, Myriam, geboren werd. Ze leefde kort, werd niet eens vier maand. Daardoor komt het wellicht dat haar verjaardag me minder aan haar leven herinnert, dan wel aan haar dood. Ik heb vroeger al over de quasi mystieke ervaring verteld die ik toen heb meegemaakt, ik was acht.

Mijn makker Gilbert Huysmans⇲ en ik zaten op straat tegen een muurtje naar onze zwarte knieën te kijken. Opeens voelde ik, met een intensiteit die me in paniek bracht, dat ik er dringend vandoor moest, ik voorvoelde echt dat er iets ernstigs gebeurd was. Ik liet de verbouwereerde Gilbert achter en liep als de weerlicht naar huis. Daar stond de pastoor. Hij had mijn ouders de nare mare gebracht, mijn zusje was overleden.  

Nooit heb ik nadien nog zo'n bevestigd voorgevoel ervaren, maar die ene keer leert me wel iets: tussen mensen bestaan intense, spirituele banden die tot religie uitnodigen. Daar moest ik weer aan denken toen ik Nick Cave zag in 'We create ways of dealing with suffering’, interview over de manier waarop hij met de dood van zijn zoon Arthur omgaat. In de verwerking van dat verlies is zijn Red Hand Files belangrijk, vertelt hij. Cave ontvangt via die site honderden brieven, ook van mensen die hun leed met hem delen, hij beantwoordt die brieven ook, gedeelde smart is inderdaad halve smart. Ook deze correspondentie tussen het idool en zijn fans wijst naar die intense, spirituele mensenband die ik op die tragische dag in mijn kindertijd ervaren heb, iets wat, zoals gezegd, tot religie uitnodigt.

Nick Cave gaat op die uitnodiging in, hij wordt weer kerkganger. Waarmee hij het woord van Goethe weerlegt: ‘Wer Wissenschaft und Kunst besitzt, hat auch Religion; wer jene beiden nicht besitzt, der habe Religion.’ (‘Wie wetenschap en kunst bezit, heeft ook religie; wie deze beide niet bezit, moet zich maar religie aanschaffen.’) 
Voor wat het waard is: ik sta in deze achter Goethe. De gang naar de zondagsmis van Nick Cave ergert me, zijn respectvolle interesse voor de rituelen van het Britse koningshuis ergert me nog meer. Waar is de brutale kunstenaar gebleven — ‘As a young musician, I felt it was my sacred duty to offend (…)’ Het ergert me des te meer omdat ik weet dat al die tralala hem geen soelaas zal brengen. Ook mijn moeder voelde zich erg betrokken bij evenementen van het koningshuis, ze ging trouw en enthousiast ter kerke en was druk met paternosters en wijwater in de weer, wat geenszins kon beletten dat de dood van haar dochtertje een doffe zwaarte over ons gezin gelegd heeft, zwaarte die nooit meer weggenomen werd. Voor de rest is ’t uiteraard niet aan mij om Nick Cave — of wie dan ook — een weg te wijzen, maar dat is die van mij:

‘Daarin bestaat nu de verzwegen vreugde van Sisyphus. Zijn noodlot hoort hem toe. Zijn rots is zijn zaak. (…) Dit universum, dat voortaan geen meester meer heeft, lijkt hem noch onvruchtbaar noch waardeloos. Ieder korreltje van deze steen, ieder splintertje erts van deze nachtdonkere berg, betekent, alleen voor hem, een ganse wereld. De strijd op zichzelf tegen de top is voldoende om het hart van een mens te vullen. We moeten ons Sisyphus als een gelukkig mens voorstellen.’ (°)

Flor Vandekerckhove⇲

Myriam leefde van 10 november 1956 tot 5 maart 1957. Ik ben geen religieuze mens, mij ga je niet in kerkdiensten aantreffen en zelf zal ik verdwijnen zonder dat je ’t weet, maar ik herdenk mijn zusje wel. In 2012 deed ik dat in Myriam, in 2020 in een langer kwatrijnengedicht, Voor immer en altijd, daar bestaat ook een gesproken opname van, en dit jaar publiceerde ik op 5 maart, haar sterfdag, al een in memoriam. [gearceerde woorden kun je aanklikken, het systeem leidt je naar het stuk in kwestie.]

(°) Albert Camus. De mythe van Sisyphus. Een essay over het absurde. 206 pp. Uitgeverij IJzer. Nieuwe vertaling van Hannie Vermeer-Pardoen. 2019. “Het absurde ontstaat uit de confrontatie van de mens die vraagt, en de wereld die op een onredelijke wijze zwijgt.” Hoe moet ik leven, als ik mij nergens op kan beroepen? Dat is de vraag die Albert Camus (1913-1960) ons voorlegt in De mythe van Sisyphus. Een vraag die ook nu nog even indringend is als in 1942 toen Camus dat boek publiceerde.

JP, ik mis je godverdomme

Rechts: JP Boentges volgens Benedicte Vandewattyne⇲. (Olie op doek, 30 x 30 cm. 2009.) Vandewattyne presenteert haar werk nu ook in eigen galerie, Witte Nonnenstraat 49 Oostende. Zondag 08/09 openingsreceptie om 19 uur. Anders elk WE open vanaf 14 uur.

WIE zich, zoals ik, vrijwillig, enthousiast zelfs, hoog in een vuurtoren terugtrekt, al is ’t een fictieve, en vanaf die hoogte op het gewoel neerkijkt, is een loner, iemand die liever alleen is, dat kan niet anders. ’t Is iets wat altijd al in me gezeten heeft, iets wat ik misschien wel geërfd heb, al is ’t ook waar dat het pas op late leeftijd tot volle wasdom is gekomen. Haast alle sociabiliteit is me nu vreemd geworden, mij zie je nooit meer op betogingen, feesten, openingen, lezingen, eerste communies, reünies, braderieën, orgieën, begrafenissen en andere koffietafels. 
Dat heeft voordelen, ik kan me concentreren op wat me interesseert, schrijven. ’t Heeft ook nadelen, zoals Russell Edson⇲ opmerkt: 'Helaas is poëzie nu een sociale club. Je moet niet alleen schrijven, je moet ook een sociaal wezen zijn. Het sociale deel is waarschijnlijk het belangrijkste. Wie als persoon prettig is, hoeft zelfs niet echt goed te schrijven om een schrijfcarrière te hebben.’ 
Loner en schrijver. Ik was bijgevolg blij verrast toen ik Stephen Elliott⇲ leerde kennen, veelzijdig kunstenaar, voortgesproten uit de DIY-filosofie⇲ van punk, schrijver die erin slaagt mijn/zijn identiteit in één zin te vatten: ‘that’s the urge to write, it’s like the urge to communicate and to be alone at the same time.’ Communiceren en graag alleen zijn, dat is ‘t helemaal!
Sinds je overlijden⇲, JP, valt het met dat communiceren nogal tegen. Meer dan iemand anders placht jij op De Laatste Vuurtorenwachter te reageren, en je deed het ver van dat infame FB, je wees me al eens op een obscure film die je ’s nachts bekeken had en die in mijn kraam kon passen, signaleerde een dichter⇲ die ik per se moest leren kennen, leidde me naar de Port of Amsterdam⇲ van Dave Van Ronk, trotskist-singer-songwriter⇲ waarin ik me aan 't verdiepen was… Alzo continueerden we een dialoog die in onze prille tienertijd begonnen was (remember bohemien Paul Verlaine⇲) en pas stopte toen je er in april voorgoed de brui aan gaf⇲.

JP, er is zoveel wat ik je nog had willen vragen, over de gang van Nick Cave⇲ 'van het bordeel naar de zondagsmis', bijvoorbeeld: ‘It was after doing this book that I started to go to church’); over m’n blijvende ergernis bij de bekering van Bob Dylan⇲ (‘I read the scriptures a lot, meditate and pray, light candles in church. I believe in damnation and salvation, as well as predestination. The Five Books of Moses, Pauline Epistles, Invocation of the Saints, all of it.’) en over het feit dat jij kerkelijk begraven bent, allemaal dingen die rockers blijkbaar doen maar die, gezien vanuit de R&R-attitude die Frank Vermang hier⇲ formuleert, voor mij moeilijk te begrijpen zijn.

Dus JP, ik had nog wel 1 en ander te vragen over de wereld van de rock ’n roll, die mij zo vreemd is en waarin jij zo goed thuis bent. Was. Bent geweest.

Flor Vandekerckhove⇲

Drie geïnspireerd door Nick Cave

 ’t Is niet dat er een plan aan voorafgaat, ’t is een constatering achteraf, maar het is wel zo dat mijn gedichten-verhalen graag in groepjes optrekken.: Zo heb ik er drie geïnspireerd door de cinema↗︎; drie geïnspireerd door het beenhouwersbedrijf↗︎; drie geïnspireerd door de Oostendse vissersgemeenschap↗︎. Eerder heb ik u ook al op Vijf gedichten over Bredene↗︎ gewezen en onlangs nog op drie verhalen/gedichten geïnspireerd door echt oude liedjes↗︎. Vandaag: drie geïnspireerd door Nick Cave. (Flor Vandekerckhove↗︎)

‘Grinderman ontwapend’ schreef ik na een confrontatie met een Oostendse flik. Het corps blijkt een aap  in zich te herbergen, een aap met een wapen. Nick Caves ‘Grinderman - Get it on’ kwam me bij ’t schrijven dan ook goed van pas. Luister, ’t is geen kattepis. Klik hier↗︎. 

[233]

Op YouTube staat ook De kracht van mijn gedicht. Kenners gaan er de sfeer van Caves Red Right Hand in herkennen. Met mooie foto’s van wijlen Eric Stuckmann. Klik hier↗︎.

[192]

Niet alleen de vis wordt duur betaald↗︎ is een handpalmverhaal geïnspireerd door Jubilee Street van Nick Cave. Lees het, ’t telt minder dan 250 woorden en er hangt een verwijzing aan vast dat je naar een mooi filmpje dat van Jubilee Street leidt. Klik hier↗︎.

Nick Cave: De dood van Bunny Munro

Hoe om te gaan met datgene wat elk van ons hoogstpersoonlijk te wachten staat: het overlijden. In Dormir c’est mourir un peu↗︎ maak ik het voornemen bekend om een aantal posts aan dat fenomeen te wijden. Inmiddels zijn er in De Laatste Vuurtorenwachter al negen verschenen, ik heb ze ‘Memento Mori’ (gedenk te sterven) gelabeld. Als ge vindt dat ’t geen weer is om over de dood na te denken sla ze dan over; wie die stukjes toch wil lezen moet dat label maar eens opzoeken in de alfabetische lijst ter rechterkant van deze post.

In Nick Caves roman De dood van Bunny Munro (°) is de in de titel aangekondigde dood al van in de eerste zin aanwezig. 

Het is met me gedaan, denkt Bunny in een plotselinge vlaag van zelfbewustzijn die is voorbehouden aan hen die spoedig zullen sterven. 

Maar zover is het bijlange nog niet. Eerst moeten we voorbij de zelfmoord van echtgenote Libby passeren.

Bunny vloekt opnieuw zachtjes en brengt zijn hand naar zijn mond. Libby Munro, in haar oranje nachtjapon, hangt aan het traliewerk. Haar voeten rusten op de vloer en haar knieën zijn gebogen. Ze heeft haar eigen, neerhurkende gewicht gebruikt om zichzelf te doden. Haar gezicht heeft de paarse kleur van aubergines of zo en terwijl Bunny zijn ogen tot spleetjes knijpt om de gedachte weer uit te wissen  schiet het door zijn hoofd dat haar tieten er goed uitzien.

Daarna volgt een heel boek over vader — Bunny Munro — en zoon, Bunny Junior, on the road, tot de uiteindelijke dood van eerstgenoemde, zoals de titel het ons zoveel bladzijden eerder al heeft voorgehouden. Dat gebeurt uiteindelijk in de laatste bladzijden. Oftewel: Bunny (Munro) is dood, lang leve Bunny (Junior)!

Bunny Junior ziet een politievrouw met lang blond haar dat als in plastic gegoten achter haar aan komt en haar portofoon ruist in zijn eigen privé taaltje, en als ze neerknielt glimlacht haar warme, genadige, volwassenengezicht hem toe en ze zegt: ‘Kom maar, mannetje, laat me je helpen,’ en Bunny Junior duwt haar uitgestoken had zacht opzij en gaat staan, staat op.

Cave componeerde muziek op de roman. Hij leest heel het boek luidop voor, met toevoeging van die muziek, samen met Warren Ellis geproduceerd. Je kunt er hier↗︎ en daar↗︎ stukjes van horen.
Flor Vandekerckhove↗︎

(°) Nick Cave. De dood van Bunny Munro. 2010. Meulenhof Boekerij. 271 ps. EAN: 9789029084796.

Wie ‘op Facebook zit’, moet daar eens naar Flor in spoken word kijken. Daar hoort ge mij verhalen declameren, ondersteund door passende beelden en muziek. En nu moet ge 1s goed luisteren: sinds kort speel ik die muziek zelf — ik die nooit eerder een instrument ter hand nam! — en wel op de strumstick↗︎, instrument waarvan ik tot voor kort nooit gehoord had. Wie 'op Facebook zit', klikt hier↗︎. 

Nick Cave: computers mankeren het lef

Nick Cave in België (1986, foto Yves Lorson), rechts het boek van futuroloog Harari.

Kunstmatige intelligentie oftewel artificial intelligence (verder AI) is het vermogen van machines om intelligent gedrag te vertonen. In The Red Hand Files↗︎, blog van Nick Cave, vraagt ene Peter: ‘De menselijke verbeelding het laatste stukje wildernis zijnde, denk je dan dat AI ooit in staat zal zijn om een goede song te schrijven?’
In zijn antwoord verwijst Cave naar 21 Lessons for the 21st Century↗︎, van Noah Harari↗︎, boek dat ik in hoofding naast een geurend potje koffie afdruk. Daarin stelt de futuroloog dat AI veel menselijke arbeid overbodig zal maken, ook songwriting. AI zal in staat zijn om songs te creëren exclusief afgestemd op onze eigen algoritmen. Wie verdrietig is en zich gelukkig wil voelen, luistert gewoon naar een met AI op maat gemaakt liedje en klaar is kees. Maar, zegt Cave: 

Ik weet niet zeker of dit alles is wat songs doen. Natuurlijk luisteren we naar liedjes om iets te voelen - vreugde, verdriet, seksuele opwinding, heimwee of wat ook - maar dat is niet alles. Een geweldig nummer doet meer, het vervult ons met ontzag.

Hoezo ontzag? We voelen ontzag, zegt Cave, voor de maker die het lef heeft zijn/haar menselijke beperkingen te overstijgen. Hij haalt het voorbeeld aan van Nirvana’s Smells Like Teen Spirit↗︎: 

Het is heel goed denkbaar dat AI een nummer produceert dat net zo goed is (…) en dat het alle vakjes aanvinkt die nodig zijn om ons te laten voelen wat zo'n nummer ons laat voelen — in dit geval, laten we zeggen, excitatie en rebellie. Het is ook denkbaar dat AI een nummer produceert dat ons diezelfde gevoelens laat ervaren, intenser zelfs dan een menselijke songwriter het kan.

Maar het gaat ook om iets anders, zegt Cave: 

Ik voel dat we meer doen dan alleen maar naar een lied luisteren. Ik heb het gevoel dat we tegelijk naar een teruggetrokken en vervreemde jongeman luisteren die het kleine Amerikaanse stadje Aberdeen achter zich laat — jongeman die hoe dan ook een wandelende bundel disfunctie en menselijke beperking was — jongeman die het lef heeft zijn specifieke pijn in een microfoon uit te schreeuwen en daarmee tot in de harten van een generatie te reiken. (…) We luisteren naar Beethoven die de Negende symfonie componeert terwijl hij bijna doof is. (…) We luisteren naar Nina Simone die al haar woede en teleurstelling in de meest tedere liefdesliedjes propt. We luisteren naar Paganini die op zijn Stradivarius blijft spelen terwijl de snaren knappen. We luisteren naar Jimi Hendrix die knielt en zijn eigen instrument in brand steekt.

Wat Cave zegt is dit: in een geweldig lied horen we hoe iemand het lef heeft om het menselijk tekort te transcenderen. Kunstmatige intelligentie heeft geen tekort, er is immers een grenzeloos potentieel, wat zou er dan te transcenderen zijn? Waarmee Cave de vraag van deze Peter beantwoordt: kunstmatige intelligentie kan wel degelijk een goed nummer produceren, maar geen geweldig nummer. Daarvoor ontbreekt het de machinerie aan lef.
Flor Vandekerckhove↗︎

Nick Cave: that’s the spirit!

Nick Cave maakt het zich niet gemakkelijk. Hij houdt er een site op na waar elkeen met vragen terechtkan — The Red Hand Files↗︎ — en hij doet moeite om die vragen op doorwrochte wijze zelf te beantwoorden. Ik zoek een voorbeeld dat interessante antwoorden oplevert en vertaal die in ’t Nederlands. Iemand vraagt hem hoe hij alle externe invloeden dempt, zodat hij er zeker van kan zijn dat wat hij maakt helemaal van hemzelf is.

Nick Cave antwoordt:

Niets van wat je creëert is uiteindelijk van jezelf en toch ben jij dat allemaal. Je verbeelding, lijkt me, is meestal een toevallige dans tussen verzamelde herinneringen en invloeden, en is dus niet wezenlijk van jou, veeleer een constructie die wacht op geestelijke ontbranding. Je spirit, dat is jouw essentiële deel. Die staat los van de verbeelding en is alleen van jou. Deze vormloze geestkracht is de onzichtbare en vitale kracht waarover we de deken van onze verbeelding werpen — die gewone mix van ontvangen informatie, herinneringen, ervaring — om er vorm en taal aan te geven. Bij sommigen brandt die vitale kracht fel en bij anderen is ‘t een vage flikkering, maar hij leeft in elk van ons en kan sterker gemaakt worden door dagelijkse toewijding aan het werk dat voor ons ligt.

Maak je minder zorgen om wat je maakt, wat daar verder mee gebeurt valt tot op zekere hoogte niet te controleren, misschien is ’t zelfs jouw zaak niet. Wijd je aan het voeden van die bezielende geest. Zet al je enthousiasme in op de ontwikkeling van die goede en essentiële kracht. Doe het door toegewijd te zijn aan de creatieve daad zelf. Elke keer je naar die ingenieuze vonk neigt, wordt hij sterker en zet hij de gewone gaven van de verbeelding in vuur en vlam. Hoe groter je toewijding, hoe beter het werk en hoe groter je gift aan de wereld. Leg je volledig toe op die taak, laat het resultaat los en je ware stem zal verschijnen. Je zult het zien, dat kan niet anders.

Ik probeer samen te vatten. Eén: oefen; twee: laat het resultaat los; drie: oefen verder. That’s the spirit! En 't spoort goed, vind ik, met wat Saskia De Coster over het schrijven zegt: ‘Schrijvers zijn geen schrijvers, maar mensen die schrijver willen worden. Zoekers. Altijd op weg naar een juiste vorm ergens, een thuis, ooit.’

Flor Vandekerckhove↗︎

In de aanloop naar november, dodenmaand

Nick Cave, Freek de Jonge, Bob Dylan: elk een eigen versie van Death Is Not The End. Nu zet ik er m'n eigen tekst op, Dylan begeleidt me op de mondharmonica.

Toen ik hier↗︎ in september een stukje over dichter Gerrit Achterberg schreef en over de moord die hij op z’n hospita pleegde, dacht ik vooral aan Beb, de zestienjarige dochter van de hospita die alleen achterbleef en in de plooien van de geschiedenis verdween. Een journalist zocht haar op toen ze al in de tachtig was, ze zei: ‘Ik heb geen enkele hulp gehad, van niemand. Geen enkele instantie heeft na de schietpartij contact met mij gezocht. Ik heb het allemaal zelf moeten doen. Ik heb later nog eens aan mijn huisarts verteld wat mij allemaal is overkomen. Hij zei: Tjongejonge, mevrouw, u heeft wel wat meegemaakt in uw leven. Geen wonder dat u nerveus bent. Ik ben een heel nerveuze vrouw, dat heb ik daar van overgehouden.’ 

Daarna dacht ik eraan om haar op te voeren in een moordballade. Ik luisterde naar enkele voorbeelden en kreeg de melodie van Bob Dylans Death Is Not The End niet meer uit mijn hoofd. Om er weer vanaf te geraken wendde ik het wijsje aan om er een aan strenge regels onderworpen provovers↗︎ op neer te zetten. Het staat hieronder. Wie wil horen hoe mijn tekst met Dylans mondharmonica spoort, moet zeker op onderstaand youtubefilmpje klikken, waarin mijn krakende stem en Dylans krakend muziekje verenigd worden.                                                                                    [53]

Flor Vandekerckhove

moordballade

Gerrit Achterberg verkrachter

heeft Bebs moeder wel vermoord 

Beb moest het zien te het redden na haar dood

Nick Cave bezingt zoiets in ballads

en Freek De Jonghe in ’t cabaret

in ballades over leven na de dood

het lijkt wel iets voor Ieren en

Dylans tekst hoe lullig ook

is een ballade over leven na de dood

en dit is wat Beb zegt

wat schiet ik er mee op 

met ballades over leven na de dood

het is te laat het is te laat

ik ben nu al zo oud

is er leven is er leven vóór de dood

Mijn moordballade op youtube

Op de tonen van Bob Dylans mondharmonica !

www.youtube.com/watch?v=LLwyXaF7vJE

Poëzie en rock ’n roll (Hoe ‘Grinderman ontwapend’ ontstaan is)

 

Terwijl ik dit aan ’t schrijven ben, denk ik aan John Lennon en diens interview in Red Mole↗︎: 'Als je bent opgevoed als ik, is het tamelijk evident om de politie te haten en die te vrezen als een natuurlijke vijand (...), da’s gewoon iets van de arbeidersklasse.’ Zelf kom ik uit een gezin van kleine commerçanten en daar staat men welwillend tegenover de politie. Wat mij betreft is dat inmiddels wel veranderd, ik ben kwaad op de flikken, zo kwaad dat ik er een gedicht over geschreven heb, geïnspireerd op mij waarlijk overkomen feiten: Grinderman ontwapend↗︎. 
De eerste versie voldeed niet, ze mankeerde aan poëtische transpositie. Ik legde het probeersel aan de kant en ging verder met mijn leven. In dat leven luisterde ik naar een song: Grinderman - Get it On↗︎. Ja, na die mij overkomen feiten was ik daarvoor wel in de juiste stemming. Ik luisterde naar Nick Cave en de zijnen die, in een doelbewuste poging pure R&R te produceren, op haast animale wijze tekeergingen. Ik zocht 1 en ander op en vogelde alzo uit dat Grinderman slang is voor een macho. 
Tegen die tijd had de flik uit mijn waargebeurd verhaal de proporties van een ferm uit de kluiten gewassen would-be Grinderman aangenomen. ik zag een halfmens die zijn wapen koesterde als ware ’t zijn seksueel instrument, waarmee hij zijn tekort aan mannelijkheid verdonkeremaande. In het gedicht dat zich aan ’t vormen was, verpersoonlijkte deze Grinderman ál de situaties waarbij je als mens onmachtig tegenover een gewapende macht staat. En zo ontplooide zich het poëtische timbre van een gedicht waarin ik mijn woede vrij spel liet. Net als die van Cave, kwam mijn Grinderman uit de grond en ja, ook de mijne nuttigde panterpis. De waargebeurde feiten werden op die manier rock ’n roll, wat wil zeggen dat de transpositie — van feiten naar poëzie — nu wel degelijk had plaatsgegrepen: Grinderman ontwapend↗︎ [180].

Flor Vandekerckhove↗︎

Grinderman ontwapend 

op youtube

www.youtube.com/watch?v=Mj6k6PF0Zgo

Grinderman ontwapend

— Van links naar rechts: Semira Adamu († 1998), Mawda Swahri († 2018), Jozef Chovanec († 2018). —

Grinderman ontwapend

Gebaseerd op waargebeurde feiten

Aan Mawda Shawri (2016-2018) 

Ik word van de weg gehaald door een vreemd wezen dat met een wapen
Zwaaiend roept dat hij Grinderman heet en dat hij me zien bellen heeft
Wat ik geenszins heb gedaan en da’s ook wat ik antwoord maar daar 
Heeft deze Grinderman geen oren naar en wat hij wel heeft is een wapen

En terwijl ik aan de kant ga staan en hem mijn papieren geef denk ik
Grinderman GET IT ON GET IT ON ON THE DAY THAT YOU GOT BORN
Niet dat het me veel vooruithelpt want ik ben in deze situatie de on
Gewapende en Grinderman is toch wel erg machtig met zijn wapen 

Ik vermoed dat Grinderman de naam is van een soort die uit de kelder
Grond gekropen komt en die omwille van die herkomst nergens anders
Heen kan dan de weg op en daarbij als taak heeft dichters te schof
Feren zeggend dat hij hen zien bellen heeft en zwaaiend met zijn wapen

{

Dichterswoorden straal negeren mag en dat is wat Grinderman nu doet
Terwijl hij flippert met bavianenoren en klappert met kaaimantanden 
En naar pis van overmaatse panters ruikt en naar zeewier en wat hij ook 
Doet is zwaaien met snot dat uit de loop gelopen komt van zijn wapen

De flik Grinderman heeft dan wel bavianenoren en kaaimantanden maar 
Wat hij niet heeft is een rododendronneus waardoor hij niet kan ruiken 
Dat ik NIET gebeld heb en wat hij evenmin heeft is twijfel en hij is zeker 
Van zijn apenstuk en nog veel meer is hij zeker van zijn apenwapen

Voortaan hecht ik geloof aan elkeen die zegt dat hij door zo’n Grinderman
Racistisch werd behandeld en ik geloof elkeen die zegt dat hij zonder 

Reden door zo’n aapmens in elkaar geslagen werd en ik geloof hen 

Vanaf heden onvoorwaardelijk want ’t zijn waarlijk apen met een wapen

[Daarjuist nog zag ik in een filmpje dat iemand met een telefoontje
Schoot hoe een allochtone jongerenbende in Anderlecht zo’n politie
Patrouille te grazen nam en ik dacht bij het zien van de beelden dat
Die jongens daar ongetwijfeld wel een goede reden voor hadden]

Even denk ik er nog aan om Grinderman voor de rechtbank te dagen en 
Daar voor aap staand recht te eisen maar de waarheid is dat ik een lafaard 
Ben en ook erg lui en de zeventig voorbij en dat ik mijn tijd liever be
Steed aan het schrijven van dit gedicht over deze Grinderman met wapen

En heden haal ik uit mijn brievenbus de mare die zo valselijk minnelijke
Schikking heet en ik trek ermee mijn schrijfhok in alwaar ik Grinderman
GET IT ON GET IT ON ON THE DAY THAT YOU GOT BORN weze het
Alleen maar in dit gedicht lik op stuk geef met zijn eigen apenwapen

Flor Vandekerckhove↗︎

'Grinderman ontwapend' op youtube 

ONGEHOORD!

Nick Cave en De Laatste verenigd

www.youtube.com/watch?v=Mj6k6PF0Zgo

De rode rechterhand van de poëzie

Het gebeurt wel meer dat ik 

me door een song laat inspireren. 

Wie er meer over wil weten 

vindt hier een lijstje, 

(zeg maar: lange lijst) 

Dus: als ik De kracht van mijn gedicht aan Nick Cave opdraag, komt het doordat hij me hiertoe geïnspireerd heeft. Kenners gaan in dat gedicht dan ook de sfeer van 

Red Right Hand herkennen.

Nog iets:

kijk zeker ook 1s

naar het onderstaande

youtubefilmpje!

De kracht van mijn gedicht

Aan Nick Cave

Nog altijd worden de woonkernen alhier van elkaar gescheiden 

Door grote lappen polders en weiden en akkers en zand en heide 

En moerasland waarop scheve bebouwing staat en waar men leeft

Volgens aloude ongeschreven wetten van het heidense ongewisse

Zo’n lap is ook het terrein dat achter mijn ogen ligt en dat altijd in dichte

Nevelen gehuld is en waar je in de mist schaduwen ziet bewegen

Van volk dat er verboden vuurtjes stookt en waar je geluiden horen 

kunt die echt door niemand uit de burgerij geduld kunnen worden

Er loopt een weg door die in de krant misschien wel straat heet 

Maar eigenlijk geen naam heeft is en achter die weg doemt het rijk 

Van de dichters op die daar over een niemandsland heersen tussen

Slunsen & benen en die daar samen met ongetemde paarden leven

’t Is daar dat ook ik woon in iets waarvan het onderscheid tussen stalling 

En woonst zelfs mij niet altijd duidelijk is en waar ik in ’t deurgat sta 

Met mijn handen in de zakken en waar alles aan mij het de passanten 

Duidelijk maakt dat ik iemand ben die niet zomaar te passeren valt

De verhalen die daar over mij de ronde doen zijn angstaanjagend maar 

Ze getuigen ook van ontzag want wie geld tekort komt kan ik bijstaan en

Wie onvruchtbaar is kan ik een kind schenken en wie verdoemd is kan

Ik van ’t hellevuur redden en ik lees nochtans alleen maar mijn gedicht voor

Maar eens je dat gedicht gehoord hebt krijg je met nachtmerries te 

Maken en met waanbeelden en sommigen denken me daarna op de

Televisie te zien terwijl anderen me ’s nachts in de beslotenheid van

Hun woning ontwaren terwijl ik daar de koelkast leeg aan ’t eten ben

Na ’t horen van mijn gedicht zijn er die me de duivel noemen of ze zeggen 

Dat ik een geest ben en enkelen spreken van een goeroe en er is een vrouw

Die overdag mijn naam niet meer durft uit te spreken maar waarvan d’r

bedgenoot ’s nachts horen moet dat ze die naam ten hemel schreeuwt

Hoed u voor Flors gedicht zo klinkt het daarom bij nacht & ontij in de 

Slaapkamers van nieuwbouwwijken vooral als ’t springtij is en het water 

Vervaarlijk tegen de duinen beukt of wanneer de honden bij volle maan

Aan de ketting rukken en zeker als het zomeruur in ’t winteruur omslaat

Flor Vandekerckhove

De kracht van mijn gedicht op youtube!

https://www.youtube.com/watch?v=si32-6gDIaw

De rode linkerhand van Fiorine

— In Bredene werd Fiorine gevreesd voor zijn rode linkerhand. —

In die tijd waren de woonkernen alhier van elkaar gescheiden door grote lappen grond; polders, weiden, akkers, heide. In de drie wijken — Duinen, Dorp en Sas — liep het volk in de pas van kerk & staat, maar op ‘t land golden de wetten van het ongewisse. Het weinige volk dat er woonde werd door de wijkbewoners gemeden.

Ronduit bangelijk was de weg die van ’t Dorp naar de Blauwerssluis liep. Altijd was die in dichte nevelen gehuld, bebouwing was er nauwelijks, en steeds klonken er geluiden die niet te duiden waren.  
Halverwege die lange weg, ver voorbij de sporen van de oude tramlijn, en ver van de zaagmolens van ’t molendorp, doemden de terreinen van de Fiorines op. Tussen mistflarden zag je dat er vuurtjes gestookt werden, want die familie had veel geheimen te verbranden. Hun paarden graasden er tussen slunsen en benen.

De stamvader van de Fiorines stond altijd aan het hek; een brute, maar knappe man, gekleed in een stoffige zwarte mantel, altijd met de handen in de zakken. Alles aan die man maakte duidelijk dat hij over dat gebied heerste en niet zomaar te passeren was.

De verhalen die over hem de ronde deden waren angstaanjagend, maar ze getuigden ook van ontzag. Dat laatste had een reden. Wie in nood verkeerde kon hij bijstaan, wie geld tekortkwam kon hij helpen, zo kon hij ook een auto bezorgen aan wie die niet kon kopen. In ruil vroeg hij niets, dat wil zeggen bijna niets, hij vroeg alleen een linkse handdruk. Daar aan dat hek, niet ver van de Blauwerssluis, werd elke overeenkomst beklonken door een handdruk van Fiorines rode linkerhand.

Maar eens je Fiorines rode linkerhand gedrukt had, werd alles anders. Wie Fiorines rode linkerhand geschud had kreeg met nachtmerries te maken en met waanbeelden. Sommigen dachten hem daarna op de televisie te zien, anderen ontwaarden hem ’s nachts in de beslotenheid van hun woning. Na die handdruk waren er die hem een duivel noemden, of ze zeiden dat hij een geest was, sommigen zeiden god, enkelen spraken van een goeroe. Er waren er die ’s mans naam niet meer durfden uit te spreken, maar tijdens hun nachtmerries hoorde je hen ijlen: hoed u voor Fiorines rode linkerhand!

Bij nacht & ontij weerklonk die kreet over de Bredense beemden: hoed u voor Fiorines rode linkerhand! Of als ’t springtij was en het water vervaarlijk tegen de duinen aanbeukte: hoed u voor Fiorines rode linkerhand! Of wanneer de honden bij volle maand aan de ketting rukten: hoed u voor Fiorines rode linkerhand! Fiorine had de ziel van de gemeente aangetast en van veel dorpelingen willoze creaturen gemaakt.

Mede door een song van de grote Nick Cave bleef de reputatie van Fiorine bijlange niet tot onze wijken beperkt. Cave mag het daarin wel over een rechterhand hebben — dichterlijke vrijheid — maar wie hier kijkt zal het mij nazeggen: geen twijfel mogelijk, ’t is Fiorine!

Flor Vandekerckhove

P.S. Voor dit verhaal liet ik me inspireren door een song uit de rockcultuur. Het gebeurt wel meer dat een lied me naar een nieuw verhaal leidt. Meermaals heeft Nick Cave me voer geleverd, maar ook Bob Dylan, Ottis Reading, Jacques Brel, The Eagles, America, Paul Simon, Billy Bragg, Tom Waits, Peter Doherty, Frank Zappa en vele anderen. Een overzicht dat je naar die verhalen leidt staat daar.